Biblia Gdańska/List Świętego Pawła Apostoła do Tytusa (całość)

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Poniżej znajduje się List Świętego Pawła Apostoła do Tytusa w całości. Jeżeli chcesz skorzystać z tekstu podzielonego na rozdziały przejdź tutaj.


Biblia Gdańska - Nowy Testament

Mt - Mk - Łk - J - Dz - Rz - 1 Kor - 2 Kor - Ga - Ef - Flp - Kol - 1 Tes - 2 Tes - 1 Tm - 2 Tm - Tt - Flm - Hbr - Jk - 1 P - 2 P - 1 J - 2 J - 3 J - Jud - Ap


List Swiętego Pawła Apostoła do Tytusa.


ROZDZIAŁ I.


I. Uczy, jakimi bydź maią słudzy Boży 1 — 9. II. pokazuie, iakoby zamykać usta przeciwnikom 10. 11. III. obyczaie Kreteńczyków gani 12. 13. IV. i Żydów, którzy w pozwierzchnych obrzędach świętobliwość pokładali 14. 15.
Paweł, sługa[1] Boży i Apostoł Iezusa Chrystusa według wiary wybranych Bożych i znaiomości prawdy, która iest według pobożności,
2. Ku nadziei żywota wiecznego, który obiecał przed czasy[2] wiekuistymi ten, który nie kłama, Bóg, a obiawił czasów swoich,
3. To słowo swoie przez kazanie, które mi iest zwierzone według rozrządzenia zbawiciela naszego Boga:
4. Tytusowi, własnemu[3] synowi według spólnéy wiary, łaska,[4] miłosierdzie i pokóy niech będzie od Boga oyca, i Pana Iezusa Chrystusa, zbawiciela naszego.
5. Dla tegom cię zostawił w Krecie, abyś to, co tam ieszcze zostawa, w rząd dobry wprawił, i postanowił po miastach Starsze, iakomci ia był rozkazał,
6. Ieźli kto iest[5] bez nagany, mąż iednéy żony, dzieci wierne maiący, któreby nie mogły bydź obwinione w zbytku, albo niepoddane rządowi.
7. Albowiem Biskup ma bydź bez nagany, iako[6] szafarz Boży, nie sam sobie się podobaiący, nie gniewliwy, nie piianica wina, nie bitny, nie szukaiący zysku sprosnego;
8. Ale gościnny, dobre miłuiący, rostropny, sprawiedliwy, świętobliwy, powściągliwy,
9. Trzymaiący się onéy wiernéy mowy, która iest według nauki, iżby téż mógł napominać nauką zdrową, i tych, którzy się sprzeciwiaią, przekonywać,
II. 10. Albowiem iest wiele rządowi niepoddanych, próżnomownych, i zwodzicielów myśli, a naywięcéy tych, którzy są z obrzezki,
11. Którym trzeba usta zatkać; którzy całe domy podwracaią, ucząc rzeczy niesłusznych dla zysku sprosnego.
III. 12. Powiedział niektóry z nich, własny ich Prorok: Kreteńczycy zawsze są kłamcami, złymi bestyami, brzuchami leniwymi.
13. To świadectwo iest prawdziwe; dla któréy przyczyny ostrze ie karz, aby zdrowi byli w wierze,
IV. 14. Nie pilnuiąc Żydowskich[7] baśni i przykazań ludzi tych, którzy się odwracaią od prawdy.
15. Wszystkoć czyste[8] czystym, lecz pokalanym i niewiernym niemasz nic czystego, ale pokalany iest i umysł i sumnienie ich.
16. Udawaią, że Boga znaią; ale uczynkami swymi tego się zapieraią, będąc obrzydłymi i nieposłusznymi, a do wszelkiego dobrego uczynku nie sposobnymi.

ROZDZIAŁ II.


I. Pokazuie Tytusowi, do czegoby starych oboiéy płci 1 — 3. II. i młodych pań 4. 5. III. i młodzieńców 6 — 8. IV. i sług napominać, a iako dobrym przykładem wszystkim świécić miał 9. 10. V. Summa Chrześciaństwa naszego 11 — 15.
A ty mów, co należy na zdrową naukę.
2. Starcy, aby byli trzeźwi, poważni, rostropni, zdrowi w wierze, w miłości, w cierpliwości.
3. Także i stare niewiasty[9] niech chodzą w ubiorze przystoynym, iako przystoi Swiętym; niech nie będą potwarliwe, nie kochaiące się w wielu wina, poczciwych rzeczy nauczaiące;
II. 4. Aby młodych pań rozumu uczyły, iakoby męże swoie i dziatki miłować miały,
5. A były rostropne, czyste, domu pilne, dobrotliwe, mężom[10] swym poddane, aby słowo Boże nie było bluźnione.
III. 6. Młodzieńce także napominay, aby byli trzeźwi;
7. We wszystkiém samego siebie[11] wystawiaiąc za wzór dobrych uczynków, maiąc w nauce całość, powagę,
8. Słowo zdrowe, nienaganione, aby ten, ktoby się sprzeciwił, zawstydzić się musiał, nie maiąc nic, coby o was miał złego mówić.
IV. 9. Sług nauczay,[12] aby byli poddani panom swoim, we wszystkiém się im podobaiąc, nie odmawiaiąc,
10. Niwczém nie oszukiwaiąc, ale we wszystkiém wierność uprzeymą pokazuiąc, aby naukę zbawiciela naszego[13] Boga we wszystkiém zdobili.
V. 11. Albowiem okazała się łaska Boża, zbawienna wszystkim ludziom,
12. Cwicząca nas, abyśmy odrzekłszy się niepobożności i świeckich pożądliwości, trzeźwie, i sprawiedliwie i pobożnie żyli na tym świecie,
13. Oczekiaiąc onéy[14] błogosławionéy nadziei, i obiawienia chwały wielkiego Boga i zbawiciela naszego Iezusa Chrystusa;
14. Który dał samego siebie[15] za nas, aby nas wykupił od wszelkiéy nieprawości, i oczyścił sobie samemu lud własny, gorliwie naśladuiący[16] dobrych uczynków.]
15. To mów i napominay, i strofuy ze wszelką powagą; żaden tobą niechay nie gardzi.[17]

ROZDZIAŁ III.


I. Zleca, aby ogołem wszystkich do posłuszeństwa zwierzchności upominał 1. 2. II. przeszłe życie wspomniawszy 3 — 6. III. uczy, aby usprawiedliwienie saméy łasce Bożéy przypisowali 7. 8. IV. a ieźliby kto krnąbrnie temu był odporny, takiego opuszczać 9 — 15.
Napominay ie, aby zwierzchnościom[18] i przełożeństwom poddanymi i posłusznymi byli, i aby do każdego dobrego uczynku gotowymi byli;
2. Nikogo nie lżyli, nie byli zwadliwymi, ale układnymi, okazuiąc wszelką skromność przeciwko wszystkim ludziom.
II. 3. Albowiem i myśmy byli[19] niekiedy głupimi, upornymi, błądzącymi, służąc pożadliwościom i roskoszom rozmaitym, w złości i w zazdrości mieszkaiąc, przemierzłymi, iedni drugich nienawidzącymi,
4. Ale gdy się okazała dobrotliwość i miłość ku ludziom zbawiciela naszego Boga,
5. Nie z uczynków sprawiedliwości,[20] którebyśmy my czynili, ale podług miłosierdzia swego zbawił nas przez omycie[21] odrodzenia i odnowienia Ducha świętego,
6. Którego wylał na nas obficie przez Iezusa Chrystusa, zbawiciela naszego,
III. 7. Abyśmy usprawiedliwieni będąc łaską iego, stali się dziedzicami według nadziei żywota wiecznego.]
8. Wiernać to mowa, a chcę, abyś ty to twierdził, aby się starali, iakoby w dobrych uczynkach przodkowali, którzy uwierzyli Bogu.
IV. 9. A te rzeczy są dobre i ludziom pożyteczne; a głupich[22] gadek i wyliczania rodzaiów i sporów i swarów zakonnych pohamuy; albowiem są niepożyteczne i próżne.
10. Człowieka Heretyka po pierwszém i wtórém napominaniu strzeż się.
11. Wiedząc, iż takowy iest wywrócony i grzeszy, będąc sam własnym sądem swoim osądzony.
12. Gdy poślę do ciebie Artemana albo Tychyka, staray się, abyś do mnie przyszedł do Nikopolim; bom tam postanowił zimować.
13. Zenasa nauczonego w zakonie, i Apollona[23] pilnie odprowadź, aby im na niczém nie schodziło.
14. A niech się uczą i nasi w dobrych[24] uczynkach przodkować, gdzie tego potrzeba, żeby nie byli nieużytecznymi.
15. Pozdrawiaią cię, którzy są ze mną wszyscy. Pozdrów te, którzy nas miłuią w wierze. Łaska[25] Boża niech będzie ze wszystkimi wami. Amen.

Ten list do Tytusa, który był postanowiony pierwszym Biskupem zboru Kreteńskiego, napisany iest z Nikopolu, miasta Macedońskiego.


Przypisy


Arrow l.svg List Ś. Pawła Apostoła do Tymoteusza wtóry (całość) List Świętego Pawła Apostoła do Tytusa (całość)
Biblia Gdańska
List Świętego Pawła Apostoła do Filemona Arrow r.svg