Biblia Gdańska/Księgi Przypowieści Salomonowe 29

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Biblia Gdańska - Stary Testament - Księgi Przypowieści Salomonowe

1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14 - 15 - 16 - 17 - 18 - 19 - 20 - 21 - 22 - 23 - 24 - 25 - 26 - 27 - 28 - 29 - 30 - 31


ROZDZIAŁ XXIX.

Człowiek, który na częste karanie zatwardza kark swóy, nagle zniszczeie, i nie wskóra.
2. Gdy się rozmnażaią[1] sprawiedliwi, weseli się lud; ale gdy panuie bezbożnik, wzdycha lud.
3. Mąż, który miłuie mądrość, uwesela oyca[2] twego; ale kto chowa[3] nierządnice, traci maiętność.
4. Król sądem ziemię utwierdza; ale mąż, który dary bierze, podwraca ią.
5. Człowiek, który pochlebia przyiacielowi swemu, rozciąga sieć przed nogami iego.
6. Występek złego iest mu sidłem; ale sprawiedliwy śpiewa i weseli się.
7. Sprawiedliwy wyrozumiewa[4] sprawą nędznych; ale niezbożnik niema z to rozumu i umieiętności.
8. Mężowie naśmiewcy zawodzą miasto; ale mądrzy odwracaią gniew.
9. Mąż mądry, wiedzieli spór z mężem głupim, choćby się gniewał, choćby się téż śmiał, nie będzie miał pokoiu.
10. Mężowie krwawi nienawidzą uprzeymego; ale uprzeymi staranie wiodą o duszę iego.
11. Wszystkiego ducha swego[5] wywiera głupi; ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
12. Pana, który rad słucha słów kłamliwych, wszyscy słudzy iego są niepobożni.
13. Ubogi i zdzierca potkali się; a wszakże obudwu oczy Pan oświeca.
14. Króla, który[6] sądzi uciśnione według prawdy, stolica iego na wieki utwierdzona będzie.
15. Rózga i karność mądrość dawa; ale dziecię swawolne zawstydza[7] matkę swoię.
16. Gdy się rozmnażaią niezbożni, rozmnaża się i przestępstwo; ale sprawiedliwi[8] upadek ich oglądaią.
17. Karz syna[9] twego, a sprawić odpoczynienie, i sposobi roskosz duszy twoiéy.
18. Gdy proroctwo ustawa, lud bywa rozproszony; ale kto strzeże zakonu, błogosławiony iest.
19. Sługa nie bywa słowy naprawiony; bo choć rozumie, iednak nie odpowiada.
20. Uyrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza iest nadzieia[10] o głupim, niż o nim.
21. Kto w roskoszy chowa z dzieciństwa sługę swego, naostatek będzie chciał bydź za syna.
22. Człowiek gniewliwy[11] wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy.
23. Pycha[12] człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuie,
24. Kto społkuie ze złodzieiem, ma w nienawiści duszę swoię; także téż, kto przeklęctwo[13] słyszy, a nie obiawia go.
25. Strach człowieczy stawia sobie sidło; ale kto ma nadzieię w Panu, wywyższony będzie.
26. Wiele[14] tych, co szukaią twarzy panów; aleć od Pana iest sąd każdego.
27. Sprawiedliwym iest mąż niezbożny obrzydliwością; a zasię kto w uprzeymości chodzi, iest niezbożnym obrzydliwością.


Przypisy


Arrow l.svg Prz 28 Prz 29 Prz 30 Arrow r.svg