Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0615

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


5.Kto gardzi ubogim, lży Stworzyciela jego: a kto się raduje z upadku drugiego, nie ujdzie karania.

6.Wieńcem starych są synowie synów: a chwała synów ojcowie ich.

7.Nie przystoją głupiemu słowa poważne, ani książęciu usta kłamliwe.

8.Kamień drogi najwdzięczniejszy, oczekiwanie czekającego: gdzie się kolwiek obraca, mądrze rozumie.

9.Kto tai grzech, szuka przyjaźni: kto inakszemi słowy powtarza, rozłącza złączone.

10.Więcéj waży upominanie u roztropnego, niźli sto plag u głupiego.

11.Zły człowiek zawsze swaru szuka: ale Aniół okrutny będzie wysłan przeciw jemu.

12.Lepiéj jest potkać sie z niedźwiedzicą, kiedy jéj dzieci wezmą: niźli z głupim ufającym w głupstwie swojem.

13.Kto oddaje złe za dobre, nie wynidzie złe z domu jego. [1]

14.Kto spuszcza wodę, początkiem jest swarów: i niźli odniesie lekkość, odstępuje sądu.

15.Kto usprawiedliwia niezbożnego, i kto potępia sprawiedliwego, obadwaj są obrzydłymi Panu. [2]

16.Cóż pomoże głupiemu, że ma bogactwa: ponieważ mądrości kupić nie może? Kto dom swój wysoko podnosi, szuka obalenia: a kto się chroni nauki, we złe wpadnie.

17.Na każdy czas miłuje, kto jest przyjacielem: a brat doznan bywa w utrapieniu.

18.Głupi człowiek klaskać będzie rękoma, gdy zaręczy za przyjaciela swego.

19.Kto myśli o rozterkach, miłuje swary: a kto podnosi drzwi, upadku szuka.

20.Kto jest przewrótnego serca, nie najdzie dobra: a kto wywraca język, we złe wpadnie.

21.Głupi się urodził na sromotę swoję, ale ani ojciec głupiego będzie miał pociechy.

22.Serce wesołe czyni wiek kwitnący: duch smutny wysusza kości.

23.Dar z zanadrza niezbożnik bierze, aby wywrócił ścieżki sądowe.

24.Na twarzy roztropnego świeci się mądrość: oczy głupich na kończynach ziemie. [3]

25.Syn głupi gniewem ojcowi, a żałością matce, która go porodziła.

26.Nie dobrze jest, uszkodzić sprawiedliwego: anić bić przełożonego, który dobrze sądzi.

27.Kto miarkuje mowy swe, jest uczony i mądry: a drogiego ducha mąż ćwiczony. [4]

28.I głupi jeźli milczy, będzie mian za mądrego: a jeźli stuli usta swe, za roztropnego.


Rozdział XVIII.

O rozstaniu się z przyjacielem, o nieukarnem, nie ustępować z prawdy: usta głupiego, sprawiedliwy się obwinia, brat pomagający bratu, pożytek ust, niewiasta zła i dobra, mowa bogatego i ubogiego.


Przyczyn szuka, kto się chce z przyjacielem rozstać: na każdy czas urągania godzien będzie.

2.Nie przyjmuje głupi słów roztropności: chybabyś to powiadał, co ma w sercu swojem.

3.Niezbożnik gdy przyjdzie w głębokość grzechów, za nic sobie nie ma: ale za nim idzie hańba i sromota.

4.Woda głęboka słowa z ust męża: potok wylewający zdrój mądrości.

5.Mieć wzgląd na osobę niezbożnego, nie jest rzecz dobra, abyś ustąpił od prawdy sądu.

6.Wargi głupiego wdawają się w swary: a usta jego wzbudzają rozterki.

7.Usta głupiego za zginieniem jego: a wargi jego upadkiem duszy jego.

8.Słowa dwujęzycznego jakoby proste: a one przerażają aż do samych wnętrzności żywota. Leniwego poraża bojaźń: a dusze niewieściuchów będą łaknąć.

9.Kto niedbały i leniwy jest w robocie swojéj, bratem jest rozpraszającego roboty swoje.

10.Wieża najmocniejsza imię Pańskie: do niego bieży sprawiedliwy, a będzie wywyższon.

11.Majętność bogatego miasto mocy jego, i jako mur mocny obtaczający go.

12.Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, i przed sławą bywa uniżone. [5]

13.Kto pierwéj odpowiada, niźli

  1. Rzym. 12, 17. 1. Thess. 5, 15. 1.Petr. 3, 9.
  2. Isai 5, 23.
  3. Eccl. 2, 14.8, 1
  4. Jakób 1, 19.
  5. Eccl. 10, 15. (Przypis własny Wikiźródeł  Ten odsyłacz nie pasuje ani do Koh 10:15, ani do Syr 10:15.)