Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0960

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


nicę i najął ją oraczom, a sam odjechał precz na długi czas. [1]

10.A swego czasu posłał do oraczów sługę, aby mu dali z owocu winnice, którzy ubiwszy go, odesłali z niszczem.

11.I przecię posłał sługę drugiego. A oni i tego ubiwszy i zesromociwszy, odesłali z niszczem.

12.I posłał jeszcze trzeciego, którzy i tego zraniwszy, wyrzucili.

13.I rzekł Pan winnice: Co uczynię? Poślę syna mego miłego: podobno ujrzawszy tego, obawiać się będą.

14.Którego ujrzawszy oracze, myślili sami w sobie, rzekąc: Tenci jest dziedzic: zabijmy go, aby dziedzictwo nam się dostało.

15.I wyrzuciwszy go z winnice, zabili. Cóż im tedy uczyni Pan winnice?

16.Przyjdzie a potraci oracze one, a da winnicę innym. Co usłyszawszy, rzekli mu: Nie daj tego Boże!

17.A on pojrzawszy na nie, rzekł: Cóż tedy jest to, co napisano? Kamień, który odrzucili budownicy, ten się stał głową węgła. [2]

18.Wszelki, który upadnie na ten kamień, stłucze się, a na kogoby upadł, skruszy go.

19.I starali się przedniejsi kapłani i Doktorowie targnąć się nań ręką onéj godziny, lecz się bali ludu; albowiem poznali, iż przeciw nim wyrzekł to podobieństwo.

20.A podstrzegając, posłali zdrajce, którzyby się zmyślali być sprawiedliwymi, aby go podchwycili w mowie, a podali go przełożeństwu i władzy starościnéj. [3]

21.I pytali go, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, że dobrze mówisz i uczysz, ani się oglądasz na osobę; ale drogi Bożéj w prawdzie nauczasz.

22.Godzi się nam dać dań Cesarzowi, czyli nie?

23.Lecz obaczywszy zdradę ich, rzekł do nich: Co mię kusicie?

24.Ukażcie mi grosz, czyj ma obraz i napis? Odpowiedziawszy, rzekli mu: Cesarski.

25.I rzekł im: Oddajcież tedy, co jest Cesarskiego, Cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu. [4]

26.I nie mogli naganić słowa jego przed ludem, a dziwując się odpowiedzi jego, umilkli.

27.A przystąpili niektórzy z Saduceuszów, którzy mówią, że niemasz zmartwychwstania, i spytali go, [5]

28.Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz nam napisał: Jeźliby czyj brat umarł, mając żonę, a tenby był bez dziatek, aby ją wziął brat jego za żonę, a wzbudził nasienie bratu swemu. [6]

29.Było tedy siedm braciéj, a pierwszy pojął żonę i umarł bez dziatek.

30.I pojął ją wtóry, i ten umarł bez syna.

31.I trzeci ją pojął, także i wszyscy siedm, a nie zostawili nasienia, i pomarli.

32.Po wszystkich téż umarła i niewiasta.

33.W zmartwychwstanie tedy którego z nich będzie żoną; ponieważ siedm mieli ją za żonę.

34.I rzekł im Jezus: Synowie tego wieku żenią się i za mąż idą;

35.Lecz oni, którzy godni będą miani wieku onego i powstania od umarłych, ani pójdą za mąż, ani żon pójmować będą.

36.Umrzeć bowiem więcéj nie będą mogli; bo są równi Aniołom i są synami Bożymi, będąc synami zmartwychwstania.

37.A iż umarli zmartwychwstawają, i Mojżesz pokazał u krza, jako zowie Pana, Bogiem Abrahamowym i Bogiem Izaakowym i Bogiem Jakóbowym. [7]

38.A Bóg nie jestci umarłych, ale żywych; bo jemu wszyscy żywią.

39.A niektórzy z Doktorów odpowiadając, rzekli mu: Nauczycielu! dobrześ powiedział.

40.I nie śmieli go dalej niocz pytać.

41.I rzekł do nich: Jakóż powiadają, żeby Chrystus był synem Dawidowym ?

42.A sam Dawid powiada w księgach Psalmów: Rzekł Pan Panu mojemu: Siądź po prawicy mojéj, [8]

  1. Matth. 21, 33. Marc. 12, 1. Isai. 5, 1. Jer. 2, 21.
  2. Psal. 127, 21. Dzie. 4, 11 Rzym 9, 33. 1. Piotr. 2, 8. Isai. 8, 14. Matth. 21, 42.
  3. Matth. 22, 15. Marc. 12, 13.
  4. Rzym. 13, 7.
  5. Matth. 22, 23. Marc. 12, 18.
  6. Deut. 25, 5.
  7. Exod. 3, 6. Matth. 22, 32. Marc. 12, 26.
  8. Matth. 22, 44. Marc. 12, 26. Psal. 109, 1.