Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0970

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


teraz, a donieście przełożonemu wesela. I donieśli.

9.A gdy skosztował przełożony wesela wody, która się stała winem, a nie wiedział, zkądby było; (lecz słudzy wiedzieli, którzy wodę czerpali), wezwał oblubieńca przełożony wesela

10.I rzekł mu: Wszelki człowiek pierwéj kładzie wino dobre, a gdy się napiją, tedy podlejsze; a tyś dobre wino zachował aż do tego czasu.

11.Ten początek cudów uczynił Jezus w Kanie Galilejskiéj i okazał chwałę swą, i uwierzyli weń uczniowie jego.

12.Potem zstąpił do Kapharnaum, on i matka jego i bracia jego i uczniowie jego, a zmieszkali tam nie wiele dni.

13.A była blizko Pascha Żydowska, i wstąpił Jezus do Jeruzalem.

14.I znalazł w kościele przedawające woły i owce i gołębie, i bankierze siedzące.

15.A uczyniwszy jakoby bicz z powrózków, wyrzucił wszystkie z kościoła, owce téż i woły, a bankierzów pieniądze rozsypał i stoły poprzewracał.

16.A tym, co gołębie przedawali, rzekł: Wynieście to ztąd, a nie czyńcie domu Ojca mego domem kupiectwa.

17.I wspomnieli uczniowie jego, iż jest napisano: Żarzliwość domu twego zjadła mię. [1]

18.Żydowie tedy odpowiedzieli i rzekli mu: Cóż za znak okazujesz nam, iż to czynisz?

19.Odpowiedział Jezus i rzekł im: Rozwalcie ten kościół, a we trzech dniach wystawię go. [2]

20.Rzekli tedy Żydowie: Czterdzieści i sześć lat budowano ten kościół, a ty go we trzech dniach wystawisz? [3]

21.Lecz on mówił o kościele ciała swojego.

22.Gdy tedy zmartwychwstał, wspomnieli uczniowie jego, iż to mówił, i uwierzyli Pismu i mowie, którą wyrzekł Jezus. [4]

23.A gdy był w Jeruzalem w Paschę w dzień święty, wiele ich uwierzyło w imię jego, widząc jego cuda, które czynił.

24.Lecz sam Jezus nie zwierzał samego siebie im dlatego, iż on znał wszystkie.

25.Az iż nie trzeba mu było, aby kto dał świadectwo o człowieku; albowiem wiedział, co było w człowieku.


Rozdział III.

Nikodema około odrodzenia uczy, chodząc po Żydowskiéj ziemi chrzci, Jan swoje ucznie Panu Chrystusowi gotuje.


A był człowiek z Pharyzeuszów, imieniem Nikodem, książę Żydowskie.

2.Ten przyszedł do Jezusa w nocy i rzekł mu: Rabbi! wiemy, iżeś przyszedł od Boga Nauczycielem; bo żaden tych znaków czynić nie może, które ty czynisz, jeźliby z nim Bóg nie był.

3.Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Zaprawdę, zaprawdę mówię tobie: Jeźli się kto nie odrodzi znowu, nie może widzieć królestwa Bożego.

4.Rzekł do niego Nikodem: Jakoż się może człowiek rodzić, będąc starym? izali może powtóre wniść w żywot matki swojéj i odrodzić się?

5.Odpowiedział Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeźli się kto nie odrodzi z wody a z Ducha Świętego, nie może wniść do królestwa Bożego.

6.Co się narodziło z ciała, ciało jest, a co się narodziło z Ducha, duch jest.

7.Nie dziwuj się, żem ci powiedział: Potrzeba się wam narodzić znowu.

8.Duch, kędy chce, tchnie, i głos jego słyszysz, ale niewiesz, zkąd przychodzi i dokąd idzie: tak jest wszelki, który się narodził z Ducha. [5]

9.Odpowiedział Nikodem i rzekł mu: Jakoż to być może?

10.Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Tyś jest nauczycielem w Izraelu, a tego nie wiesz?

11.Zaprawdę, zaprawdę powiadam tobie, iż co wiemy, mówimy, a cochmy widzieli, świadczymy; a świadectwa naszego nie przyjmujecie.

12.Jeźlim ziemskie rzeczy powiedział wam, a nie wierzycie: jakóż, jeźlibym wam niebieskie opowiadał, wierzyć będziecie?

  1. Psal. 68, 10.
  2. Matth. 26, 61.27, 40.
  3. Marc. 14, 58.15, 29.
  4. Psal. 3, 6.56, 9.
  5. Psal. 134, 8.