Pocieszne wykwintnisie (1926)/Scena szósta

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Molier
Tytuł	Pocieszne wykwintnisie
Pochodzenie	Bibljoteka Narodowa Serja II Nr. 43
Wydawca	Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd.	1926
Druk	Drukarnia Ludowa w Krakowie
Miejsce wyd.	Kraków
Tłumacz	Tadeusz Boy-Żeleński
Tytuł orygin.	Les Précieuses ridicules
Źródło	Skany na Commons
Inne	Cały tekst Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI
Indeks stron

›››

[50]SCENA SZÓSTA
KASIA, MAGDUSIA
KASIA  Mój Boże! droga moja^[1], jakże duch twego ojca głęboko ugrzązł w materji^[2]! jakże umysł jego jest gruby, a dusza przepojona ciemnością!
[51]MAGDUSIA

 Cóż chcesz, droga? wstyd mi za niego, doprawdy. Trudno mi uwierzyć, bym w istocie miała być jego córką, i mniemam, iż, prędzej czy później, jakiś przypadek odsłoni mi tajemnicę zaszczytniejszego pochodzenia^[3].

KASIA

 Nicby mnie to nie dziwiło; owszem, wszystko przemawia za tem; co do mnie, również, ilekroć przyjrzę się sobie...

1. Owe: droga moja, moja droga, dziś tak spospolitowane, były wymysłem Wykwintniś; tak dalece nadużywały tego zwrotu, że oznaczano je wręcz słowem, „droga“.
2. głęboko ugrzązł w materji... Przypomina to mocno wysłowienie Heleny w Panu Jowialskim; bo też romantyzm, zwłaszcza u nas, odtworzył niejako na własną rękę atmosferę Wykwintniś.
3. tajemnicę zaszczytniejszego pochodzenia... Rys ten świadczy, do jakiego stopnia pannice miały przewrócone romansami w głowie. Znowuż połączenie pretensji do wykwintu z gruboskórnością.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronach autora: Molier i tłumacza: Tadeusz Boy-Żeleński.