Do ojczyzny (Kniaźnin, 1919)
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Do ojczyzny |
| Pochodzenie | Klejnoty poezji staropolskiej |
| Redaktor | Gustaw Bolesław Baumfeld |
| Wydawca | Towarzystwo Wydawnicze w Warszawie |
| Data wyd. | 1919 |
| Druk | Drukarnia Naukowa |
| Miejsce wyd. | Warszawa |
| Źródło | Skany na Commons |
| Inne | Pobierz jako: EPUB Cała antologia |
| Indeks stron | |
|
FRANCISZEK DYJONIZY KNIAŹNIN.
DO OJCZYZNY.
Kędyż te słupy, te granice twarde, Oto na sam brzęk i krótki blask złota (Około 1760 r.)[1]
|
- ↑ Do ojczyzny. Jeden z najlepszych wierszy patryjotycznych okresu Stanisława Augusta, uderza głównie w spodlenie polityczne warstw kierujących (magnatów). Patryjotyczne uczucie Kniaźnina przebija często nietylko w specjalnych utworach o tendencyi patryjotycznej (Matka Spartanka, Do ugody i t. d.), ale i w innych (patrz: wiersz „O mojej pracy“ w grupie „Refleksyjne“ tej antologji).
Mamona świeci — jak wiadomo, cały szereg magnatów był na żołdzie moskiewskim.