Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0082

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


13.Ale ktoby zdradą nie czyhał, ale go Bóg podał w ręce jego: naznaczę tobie miejsce, na które ma uciec. [1]

14.Jeźliby kto umyślnie zabił bliźniego swego, i nasadziwszy się zdradą: od ołtarza mego oderwiesz go, aby umarł.

15.Ktoby uderzył ojca swego, albo matkę, niech śmiercią umrze.

16.Ktoby ukradł człowieka a przedałby go, przekonany w występku, niechaj śmiercią umrze.

17.Ktoby złorzeczył ojcu swemu, albo matce, śmiercią niechaj umrze.

18.Jeźliby się zwadzili mężowie, a uderzyłby jeden bliźniego swego kamieniem albo pięścią, a onby nie umarł, aleby leżał na łóżku: [2]

19.Jeźliby wstał, i chodziłby krom domu o lasce swojéj: nie winien będzie, któryby uderzył: wszakże tak, żeby roboty jego, i nakłady na lekarze nagrodził. [3]

20.Ktoby ubił niewolnika swego, albo niewolnicę laską, i umarliby w rękach jego: grzechu winien będzie.

21.Ale jeźli przez jeden dzień albo dwa żyw zostanie, nie będzie podległy karaniu; bo za pieniądze jego jest.

22.Jeźliby się powadzili mężowie, a uderzyłby który niewiastę brzemienną, tak żeby poroniła, ale sama żywa została: podlęże szkodzie, ileby mąż niewiasty zażądał: a rozsądzcy osądzą.

23.Ale gdzieby śmierć na nię zatem przyszła, odda duszę za duszę:

24.Oko za oko, ząb za ząb, rękę za rękę, nogę za nogę: [4]

25.Sparzelinę za sparzelinę, ranę za ranę, siność za siność.

26.Jeźliby kto uderzył w oko niewolnika swego, albo niewolnicę, i uczyniłby je jednookie, puści je wolno za oko, które wybił.

27.Jeźliby téż wybił ząb niewolnikowi, albo niewolnicy swojéj, tymże sposobem wolne je wypuści.

28.Jeźliby wół rogiem ubódł męża albo niewiastę, i umarliby, ukamionują go: i nie będą jeść mięsa jego, pan téż wołu nie będzie winien.

29.Ale jeźliby wół był rogobodziec od wczorajszego, i dziś trzeciego dnia, i oświadczyli się przed panem jego: a onby go nie zawarł, i zabiłby męża albo niewiastę: tedy i wołu ukamionują, i pana jego zabiją.

30.A jeźliby nagrodę włożono nań, da za duszę swoję cokolwiek zażądają.

31.Syna téż i córkę jeźli rogiem uderzy, takiemuż dekretowi podlęże.

32.Jeźli się na niewolnika i niewolnicę rzuci, trzydzieści syklów śrebra da Panu, a wół ukamionowan będzie.

33.Jeźliby kto otworzył studnię i wykopał, a nie nakryłby jéj, a wpadłby w nię wół albo osieł:

34.Pan studnie odda zapłatę bydląt, a co zdechło, jego będzie.

35.Jeźliby wół cudzy zranił wołu czyjego, a onby zdechł: przedadzą wołu żywego, i rozdzielą zapłatę: a mięso martwego między się podzielą.

36.Ale jeźli wiedział, że wół był rogobodźcą od wczorajszego, i dziś trzeciego dnia, a nie strzegł go Pan jego: odda wołu za wołu, a mięso weźmie całe.


Rozdział XXII.

O kradziestwie, szkodzie, zastawie, pożyczaniu i o zgwałceniu prawa: o gościa, wdowę i sierotę karanie i o posłuszeństwie i dziesięcinach.


Jeźliby kto ukradł wołu, albo owcę, i zabił albo przedał: pięć wołów odda za jednego wołu, a cztery owce za jednę owcę. [5]

2.Jeźliby wyłamując złodziéj dom, albo podkopując był naleziony, a wziąwszy ranę umarłby: ten, kto go ranił, nie będzie winien krwie.

3.Ale jeźliby to po wejściu słońca uczynił, mężobójstwo popełnił, i sam umrze. Jeźliby nie miał, coby za kradzież oddał, sam niech zaprzedan będzie:

4.Jeźli się u niego, co ukradł, najdzie żywo, lub wołu, lub osła, lub owcę: we dwójnasób wróci.

5.Jeźli kto uszkodzi pole albo winnicę, i puści bydlę swe, aby spasło cudze: cokolwiek najlepszego będzie miał na polu swem, albo w winnicy, według oszacowania szkody nagrodzi.

6.Jeźliby wyszedłszy ogień natrafił ciernie, i zająłby kopy zboża, albo

  1. Lev. 24, 17. Deut. 19, 2.
  2. Levi. 20, 9. Pro. 20, 20.
  3. Matth. 15, 4. Marc. 7, 10.
  4. Matth. 5, 33. Lev. 24, 20. Deut. 19, 20.
  5. 2. Król. 12, 6.