Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0027

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


nisz mnie, i ziemi, w któréjeś przebywał przychodniem. [1]

24.I rzekł Abraham: Ja przysięgę.

25.I strofował Abimelecha o studnią wody, którą gwałtem odjęli byli słudzy jego.

26.I odpowiedział Abimelech: Nie wiedziałem, ktoby to uczynił: nawet i tyś mi nie oznajmił, i jam nie słyszał o tem, dopiéro dziś.

27.Nabrał tedy Abraham owiec i wołów i dał Abimelechowi, i uczynili oba przymierze.

28.I postawił Abraham siedmioro owiec z trzody osobno.

29.Któremu rzekł Abimelech: Na co to siedmioro owiec, któreś postawił osobno?

30.A on: Siedmioro, prawi, owiec weźmiesz z ręki mojéj, aby mi były na świadectwo, żem ja wykopał tę studnią.

31.I dlatego nazwano miejsce ono Bersabee: iż tam oba przysięgli.

32.I weszli w przymierze o studnią przysięgi.

33.I wstał Abimelech, i Phikol, Hetman wojska jego, i wrócili się do ziemie Palestyńskiéj. A Abraham nasadził gaj w Bersabei, i wzywał tam imienia Pana, Boga wiecznego.

34.I był obywatelem ziemie Palestyńskiéj przez wiele czasów.


Rozdział XXII.

Bóg doświadcza posłuszeństwa Abrahamowego: każe sobie Izaaka ofiarować, a doznawszy posłuszeństwo jego, nie da Izaaka zabijać, ale barana miasto niego przyjmuje: Nasienie Nachora, brata Abrahamowego rozmnożone.


Co gdy się stało, kusił Bóg Abrahama, i rzekł do niego: Abrahamie, Abrahamie! A on odpowiedział: Owom ja. [2]

2.Rzekł mu: Weźmij syna twego jednorodzonego, którego miłujesz, Izaaka, a idź do ziemie Widzenia: i tam go ofiarujesz na całopalenie, na jednéj górze, którą ukażę tobie.

3.Abraham tedy wstawszy w nocy, osiodłał osła swego: wziąwszy z sobą dwu młodzieńców, i Izaaka syna swego: a narąbawszy drew do całopalenia, szedł na miejsce, na które mu Bóg rozkazał.

4.A dnia trzeciego, podniósłszy oczy, ujrzał miejsce z daleka:

5.I rzekł do sług swoich: poczekajcie tu z osłem: a ja z dziecięciem aż do onąd pośpieszywszy, skoro uczynimy pokłon, wrócimy się do was.

6.Nabrał téż drew całopalenia, i włożył na Izaaka, syna swego, a sam niósł w rękach ogień i miecz. A gdy obaj szli pospołu,

7.Rzekł Izaak ojcu swemu: Ojcze mój! A on odpowiedział: Czego chcesz synu? Oto, prawi, ogień i drwa, a gdzież ofiara całopalenia?

8.A Abraham rzekł: Bóg opatrzy sobie ofiarę całopalenia, synu mój. Szli tedy pospołu.

9.I przyszli na miejsce, które mu ukazał Bóg, na którem zbudował ołtarz, i ułożył drwa na nim: a związawszy Izaaka syna swego, włożył go na ołtarz na stós drew.

10.I wyciągnął rękę i porwał miecz, aby ofiarował syna swego. [3]

11.A oto Aniół Pański z nieba zawołał mówiąc: Abrahamie, Abrahamie! Który odpowiedział: Owom ja.

12.I rzekł mu: Nie ściągaj ręki twéj na dziecię, ani czyń najmniéj: terazem doznał, że się boisz Boga, i nie sfolgowałeś jedynemu synowi twemu dla mnie.

13.Podniósł Abraham oczy swoje, i ujrzał za sobą barana, a on uwiązł za rogi w cierniu: którego wziąwszy ofiarował całopalenie miasto syna.

14.I nazwał imię miejsca onego: Pan widzi. Ztądże aż po dziś dzień zowią: Na górze Pan ujrzy. [4]

15.I zawołał Aniół Pański Abrahama powtóre z nieba, mówiąc:

16.Przez mię samego przysiągłem, mówi Pan: Ponieważeś uczynił tę rzecz, a nie sfolgowałeś synowi twemu jednorodzonemu dla mnie: [5]

17.Błogosławić ci będę i rozmnożę nasienie twoje jako gwiazdy niebieskie, i jako piasek, który jest na brzegu morskim: posiędzie nasienie twoje brony nieprzyjaciół swoich.

18.I błogosławione będą w nasieniu twojem wszystkie narody ziemie, żeś był posłuszny głosu mego. [6]

19.I wrócił się Abraham do sług swoich, i przyszli pospołu do Bersabei, i mieszkał tam. [7]


  1. Wyżéj 20, 13.
  2. Żyd. 11, 17.
  3. Iac. 2, 21.
  4. Wyżéj v.8.
  5. Psal. 104, 9. Luc. 1, 73. Eccl. 44, 21. (Przypis własny Wikiźródeł Błąd w druku; odsyłacz do Księgi Mądrości Syracha, nie występującej w tym wydaniu Biblii.) Żyd. 6, 13.
  6. Wyżéj 12, 3.18, 18.
  7. Niżéj 26, 4.