Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/693

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Łebski, Łepski, zdolny, rozgarnięty, inteligientny, pojętny.

Łechciwyp. Łaskotliwy; chciwy, łapczywy, łakomy.

Łechtać, Łaskotać, przyjemnie drażnić nerwy przez dotykanie miejsc wrażliwych na ciele; żarz, bić; przen., głaskać, pieścić, schlebiać, pochlebiać; wabić, nęcić, mamić; pobudzać (ł. ambicję, żądzę).

Łepakp. Łebak.

Łepekp. Łebek; zdr. od Łeb.

Łepeta, żart., głowa, główka, głowina (zdr. Łepetyna).

Łepskip. Łebski.

Łezka, zdr. od Łza.

Łęgp. Łąg; zarośla na łąkach błotnistych; łąka a. las na bagnie.

Łęk, wyniosła część siodła, kula siodła; wierzchnie wygięcie kulbaki; przełęcz górska.

Łękowacieć, nabierać kształt łęku, łuku.

Łężny, przym. od Łęg; rosnący a. przebywający na łęgach; ł-a gołębica = dzika, leśna; sowa ł-a = puhacz.

Łgać, mówić nieprawdę, kłamać, zmyślać, kręcić.

Łgarski, przym. od Łgarz; nieprawdziwy, kłamliwy, oszczerczy.

Łgarstwo, kłam, skłonność do kłamania, zmyślania; kłamstwo, nieprawda, zmyślenie, fałsz, plotka, oszczerstwo.

Łgarz, kłamca, kłamczuch.

Łkać, płakać głośno, zanosić ś. od płaczu, szlochać.

Łkanie, rzecz, od Łkać.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Łoboda.png

Łoboda, roślina lebioda ogrodowa (f.); roślina z rodzaju mącznika.

Łobuz, Łobuziak (forma ż. Łobuzka); dokuczający innym swemi zbytkami, zuchwalstwem; ulicznik, urwis, zbytnik, awanturnik; włóczęga, hulaka, wszetecznik; żart., psotnik, fircyk, bałamut, figlarz.

Łobuzerja, zachowanie ś. nieprzyzwoite, zuchwałe, obrażające; zbior., łobuzy, awanturnicy, hulaki, urwisy.

Łobuzerka, łobuzowanie ś., hulanka, swawola, birbantka.

Łobuzować się, postępować jak łobuz, zaczepiać innych, hultaić się; hulać, birbantować ś.

Łobuzowski, przym. od Łobuz (ł. uśmiech = figlarny, cyniczny).

Łochwa, zimowe legowisko niedźwiedzia.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Łochynia.png

Łochynia, Borówka, Pijanica, w bot., roślina z rodziny borówkowatych, z jagodami jadalnemi (fig.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Łoczyga.png

Łoczyga, mlecz, laktuka, roślina z rodziny złożonych (fig.).

Łodyga, nm., główny pęd rośliny (źdźbło, badyl, pień) (zdr. Łodyżka); rodzaj dużej płaskiej łodzi.

Łodziarz, Łódkarz, rzemieślnik, wyrabiający łodzie; rybak, wioślarz, przewoźnik.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Łodzik.png

Łodzik, w zool., rodzaj głowonoga czteroskrzelowego, nautilus (fig.).

Łogawizna, kostna narośl na nodze u konia wskutek której koń kuleje; gowizna, szpat.

Łogawy koń, chory na łogawiznę.

Łoić, smarować, powlekać łojem; przen., ł. komu skórę = obić go.

Łojak, guz z zawartością podobną do łoju.

Łojek, maść, smarowidło do twarzy, talk, bielidło.

Łojka, ros., skóra cielęca a. kozłowa, wyprawna sposobem białoskórniczym.

Łojowaty, podobny do łoju; kamień ł. = talk.