Słownik etymologiczny języka polskiego/tyć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

tyć, utyć, roztyć się, otyły. Prasłowo; tak samo u wszystkich Słowian; z dalszą wokalizacją tow- i taw-, serb. towa, ‘tuk’, towan, ‘tuczny’, towiti,' ‘tuczyć’, słowień. czes. otawitise, ‘przyjść' do sił’, nasza otawa (tak samo czes. itd.), prasłowiańskie, ‘trawa co po pierwszem zsieczeniu otawiła się, podrosła’, czemu inni jednak przeczą (p. otawa). Od tyć: tuk (p.), tucha, tusza (p.), tył (p.). Ind. tū-ja-, ‘silny, prędki’, tawas-, ‘silny’, ud-tawiti, ‘utwierdza’, awest. tawaiti, ‘wydoła’, grec. narzeczowe tays, ‘wielki’; brak w litewskiem.