Słownik etymologiczny języka polskiego/tył

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

tył, tyłek, tylec (noża, i ‘puginał’), tylny; potylica; zatyłek; tylczak, ‘nosacizna u koni’; tylczyk w 16. wieku, ‘nóż’, jak czes. tylec. Od tyć (p.), o ‘grubości’; tył znaczy pierwotnie ‘kark’, cerk. tył, tak samo u innych Słowian; znaczenie ‘zad’, ‘zadni’, dla nas charakterystyczne, obce np. Czechom, zapowiada się już w psałterzu i biblji: »tył podali«, »z tyłu«. Urobione od tyć przyrostkiem , grec. tylos i tylē, o wszelkiej ‘narośli’, ‘nabrzmieniu’, nawet o ‘poduszce’; lit. tūłas, ‘niejeden’, prus. tūlan, ‘wiele’, odbiega nieco znaczeniem.