Słownik etymologiczny języka polskiego/chwist

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

chwist, chwistać, chwis(t)nąć, toż co świst, świstać, świsnąć; chwiszcz, ‘orzech próżny’, toż co świszcz; chwist w 15. i 16. wieku, jeszcze u Reja, ‘błazen’, właściwie ‘aktor, komedjant’, ‘mimus’; jak świstek (papieru), tak i chwistek, chwisty w Józefie Rejowym (o ‘szmatach, łachach’); pochwist i pochwiściel wreszcie, o ‘zawierusze’, dostali się i do mitologji, jak i Pozwizd. ‘Orzech próżny’ nazywa się r. 1472 gwiżdżem i malikiem (p.); u Czechów chwiszt, ‘świstak’; tylko u nas i u Czechów istnieje to chwist, chwistati, por. gwizdać i świstać u innych Słowian.