Słownik etymologiczny języka polskiego/chwost

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

chwost, ‘ogon’; w nazwach: Zawichost (zam. Zawichwost); Chwościsko, ojciec Piastów; chwoszcz, ‘skrzyp’, w 15. wieku choszczki i chwoszczki u Stanka (1472 r.), chościk; z średniowiecznej łaciny wzięto dla ‘equisetum’ koński ogon, z ‘cauda equina’; roślina sama podobna do »chwostu«, stąd więc, nie z łaciny, jej nazwa. Jeszcze Biernat w Ezopie używa tego słowa: »chwost mu (wężowi) uciął (chłop)«, ale już w 17. wieku rusyzmem się staje; chwostać, ‘bić się (miotełki w łaźni)’, Stryjkowskiego, ruskie lub czeskie (?), ale i u innych obok chłostać (ł wymawiane jak w?): Chwościsko tyle co ‘mietlisko’, dla rzadkich włosów, por. czeskie chwostiszcze, dziś kosztie, ‘miotła’; postać bez w powszechna; mylnie przeniesiono nazwę ojca Piastowego na Popiela i zmyślono mu rozpustę.