Głos (Baudelaire, 1894)

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
XLIII
GŁOS.

Kolebka moja stała gdzieś u drzwi bibljoteki:
Babelu, gdzie baśń, romans — śród mądrych ksiąg ogromu,
Mięszały się — a z niemi w pyle Rzymiany, Greki;
Ja sam nie byłem wyższy od porządnego tomu.
I słyszałem dwa głosy. Stanowczy a układny
Szeptał jeden: „Ta ziemia — to wyrób cukierniczy;
Mogę (wówczas w rozkoszy nie spotkasz tamy żadnej)
Dać ci apetyt równy powabom tych słodyczy.“
A drugi: „O, pójdź ze mną błądzić po marzeń drogach,
Za krańce możebności, w dal, poza światy znane!“
Głos ten śpiewał, jak wicher szumiący po rozłogach,
Jak widmo nieokreślne, nie wiedzieć zkąd przywiane,

Co słodko pieści ucho, a jednak trwoży sobą.
„Jam gotów, głosie luby!“ rzekłem — i od tej pory,
Czuję to, co — niestety! — można zwać mą chorobą,
Fatalnością mych losów. Odtąd poza pozory
Ogromu wszechstworzenia, w czarnej otchłani głębi,
Ja, ofiara dręczona przez jasnowidztwa harpie,
Odróżniam tysiąc dziwnych światów, co się w mgle kłębi,

I wlokę z sobą żmiję, która mi stopy szarpie
I podobny prorokom, jak ongi ci tułacze,
Ukochałem tak czule głąb morską i pustynię;
Śmieję się śród żałoby, przy ucztach świetnych płaczę,
I znajduję smak zdrowy w najbardziej gorzkiem winie;
Często spełnione fakta uważam za złudzenia,
Lub okiem tonę w niebie, gdy grunt spod stóp się wali.
Lecz głos szepce z pociechą: „Zachowaj twe marzenia;
Piękności snów szaleńczych mędrcowie nie zaznali!“







Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie tłumacza: Zofia Trzeszczkowska.