Zapłoniona czereśnia...
Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych
| ←W głąb podwórza... | Zapłoniona czereśnia... Łąka W zwiewnych nurtach kostrzewy Bolesław Leśmian |
Pieszczota→ | |
Zapłoniona czereśnia, przez wróble opita,
Skrzy bieliście ku słońcu odziobaną pestę.
Korę, sokiem nabrzmiałą, żuk drasnął i przez tę
Drobną skazę żywicy płowa kropla świta.
Jeszcze pod zlewą rosy obfitej niezwykle
Kwiat się wątły ugina i ziemi dosięga,
I młodych jeszcze mrówek wałująca wstęga,
Zachowując kształt w biegu, różowieje nikle.
Jakaż radość bezbronna i z jakąż łez siłą
Wzbiera we mnie i serce obnaża na światy,
Gdy zaoczę tej nocy narodzone kwiaty,
W miejscu gdzie jeszcze wczoraj tych kwiatów nie było!
