ani słowem, jeno spoglądał na nich, zmarszczywszy brwi nader groźnie. Potem kiwnął na nich palcem, a oni natychmiast zeszli się — a raczej przyczołgali — na miejsce zbiórki.
— „Stańcie tu na słońcu, chłopcy!“, zawołał Maximus, a oni ustawili się w dwuszeregu na najprzykrzejszym kawałku gościńca. Maximus zwrócił się do mnie: „Jakbyś postąpił, gdybym się tu nie był zjawił?“
— „Zabiłbym tego człowieka!“, odpowiedziałem.
— „Zabij go teraz!“, rzekł Maximus. „On nawet palcem nie kiwnie.“
— „Nie“, odpowiedziałem. „Odebrałeś mi oto władzę nad tymi ludźmi. Byłbym tylko twoim katem, gdybym go zabił w tej chwili.“ A czy wiecie, co to znaczyło? — to pytanie Parnezjusz skierował do Dana.
— Rozumiem! — odrzekł chłopiec. — Byłoby to przecie postąpienie nieładne.
— I ja to samo myślałem — rzekł Parnezjusz. — Maximus zmarszczył się na moją odpowiedź i burknął: „O, ty nigdy nie będziesz cesarzem... ba, nawet wodzem armji!“
— Milczałem na to, ale ojciec miał podobno zadowoloną minę, gdy mówił: „Przyszedłem tutaj, by zobaczyć, jak się prowadzisz.“
— „No, i zobaczyłeś!“, rzekł Maxinus. „Mnie już twój syn nie będzie potrzebny. Pozostanie do końca życia oficerem legjonu... a mógł zostać prefektem jednej z moich prowincyj. A teraz posil
Strona:Rudyard Kipling - Puk z Pukowej Górki.djvu/182
Ta strona została skorygowana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a4/Rudyard_Kipling_-_Puk_z_Pukowej_G%C3%B3rki.djvu/page182-1024px-Rudyard_Kipling_-_Puk_z_Pukowej_G%C3%B3rki.djvu.jpg)