Strona:Poezye oryginalne i tłomaczone.djvu/155

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    U mnie się tai z piórek obnażony,
    U mnie się mało rozgościł proszony;
    Chociaż mnie błaga, chociaż płacze rzewnie,
    Gdy będziesz chciała, wydam ci go pewnie;
    Nie dbam o gębę, dosyć mam nagrody,
    Że go z téj prędko wywiedziesz gospody.



    191. Na posła.

    Gdy w izbie wrzawa jak na lato w ulach,
    Ty głośno stawasz przy swych artykułach;
    Łacno-ć to krakać i skryć swój głos w kupie;
    Wéj, teraz milczą, powiedz co niegłupie —
    Milczysz? Toś też snadź Cyceron niewielki,
    I jesteś poseł, ale po kukiełki.



    192. O Pannie.

    Parys gdzieś widział nago trzy boginie;
    Co we trzech, ja toż widzę w tej dziewczynie,
    Bo jest w wspaniałym właśnie Juno chodzie,
    Minerwa w cnocie i Wenus w urodzie.



    193. Do téjże.

    Gdy się o cug gładkości przy jabłku swarzyły,
    I po sądzie z nierówną cerą rozchodziły,
    Trzy swarliwe boginie, dały-ć po klejnocie:
    Żeś Wenus w twarzy. Juno w chodzie, Pallas w cnocie.



    194. Szczęśliwe krzywoprzysięstwo.

    Ulla si juris. (Hor. II, 8).

    Kiedyby na cię za złomaną wiarę
    Spuściło niebo, moje dziewczę, karę,
    Kiedybyś choć zraz za klątwę zerwaną
    Skarana była gładkości odmianą,
    Kiedybyś na włos urody straciła,
    Kiedy być sadza jeden ząb zczerniła;
    Jużbym ci wierzył i cieszył swą nędzę.
    Ale ty owszem, po krzywej przysiędze