Ta strona została uwierzytelniona.
Z TEGOŻ ZBIORKU.
W dal potok spieszy, wyjąc jak wichrzyca,
Rozwarta przed nim droga nieskończona.
Ta piasku wydma — praca rąk zburzona,
Ten namuł — zgasłych ludów to kostnica;
Fal migot — resztki słońc to ocalałe,
Co światło niosły w pra-istnienia czasy,
Budziły życie pełne czaru, krasy,
Promieni resztki, resztki barw spłowiałe.
Czas, potok wartki nosi na przezwisko,
Zatorów mocy nie zna jego fala.
Jedną wszak wyspę mija i okala,
A nią jest: myśli ludzkich cmentarzysko.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/Z_bratniej_niwy_ornament_3.png/50px-Z_bratniej_niwy_ornament_3.png)