Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0999

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


przez Apostoły działo w Jeruzalem, i była wielka bojaźń we wszystkich.

44.Wszyscy téż, którzy wierzyli, byli pospołu i wszystko mieli spólne.

45.Osiadłości i majętności przedawali i podzielali nimi wszystkie, jako każdemu było potrzeba.

46.Co dzień téż trwając jednomyślnie w kościele a łamiąc chleb po domiech, pożywali pokarmu z radością i w prostocie serdecznéj,

47.Chwaląc Boga, i mając łaskę u wszego ludu. A Pan co dzień przymnażał do kupy, którzy mieli być zbawieni.


Rozdział III.

Piotr uzdrowiwszy chromego, ku pokutowaniu wszystkie napomina, Pana Chrystusowe zmartwychwstanie i osławienie opowiada.


A Piotr i Jan wstępowali do kościoła na godzinę modlitwy dziewiątą.

2.A niektóry mąż, który był chromy z żywota matki swéj, był noszon, którego na każdy dzień kładziono u drzwi kościelnych, które zowią ozdobne, aby prosił jałmużny u tych, którzy do kościoła wchodzili.

3.Ten, ujrzawszy Piotra i Jana poczynające wchodzić do kościoła, prosił, aby wziął jałmużnę.

4.A patrząc pilnie nań Piotr z Janem, rzekł mu: Wejrzyj na nas!

5.A on patrzył na nie, spodziewając się co wziąć od nich.

6.A rzekł Piotr: Śrebra i złota nie mam; lecz co mam, to tobie dawam: W imię Jezusa Chrystusa Nazareńskiego wstań, a chódź!

7.A ująwszy prawą rękę jego, podniósł go, i wnet były utwierdzone golenie jego i stopy.

8.A wyskoczywszy, stanął i chodził i wszedł z nimi do kościoła, chodząc i wyskakując i chwaląc Boga.

9.I widział go wszystek lud chodzącego i Boga chwalącego.

10.A znali go, iż on był, który dla jałmużny siadał u drzwi ozdobnych kościelnych, i napełnieni byli zdumienia i zapamiętania z tego, co się mu wydarzyło.

11.A gdy się trzymał się Piotra i Jana, przybiegł wszystek lud do nich do krużganku, który zowią Salomonowym, zdumiawszy się.

12.A ujrzawszy Piotr, odpowiedział do ludu: Mężowie Izraelscy! co się temu dziwujecie? albo przecz się nam przypatrujecie, jakobychmy naszą mocą albo władzą uczynili, że ten chodzi?

13.Bóg Abrahamów i Bóg Izaaków i Bóg Jakubów, Bóg ojców naszych, uwielbił Jezusa, Syna swego, któregoście wy wydali i zaprzaliście się przed Piłatem, gdyż jego zdanie było, aby był wypuszczon.

14.A wyście się zaprzali Świętego i sprawiedliwego i prosiliście, aby wam darował męża mężobójcę. [1]

15.A zabiliście sprawcę żywota, którego Bóg wzbudził od umarłych, czego my świadkami jesteśmy.

16.A w wierze imienia jego tego, którego wy widzicie i znacie, umocniło imię jego, i wiara, która przezeń jest, dała to zupełne zdrowie przed oczyma was wszystkich.

17.A teraz, bracia! wiem, żeście z niewiadomości uczynili, jako i przełożeni wasi.

18.A Bóg, co przez usta wszech proroków pierwéj opowiedział, iż Chrystus jego cierpieć miał, tak ziścił.

19.A przetoż pokutujcie[2] i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze.

20.Aby gdy przyjdą czasy ochłody od obliczności Pańskiéj, a posłałby tego, który jest opowiadany wam, Jezusa Chrystusa:

21.Którego potrzeba, aby niebo przyjęło aż do czasów naprawienia wszech rzeczy, które opowiedział Bóg przez usta swych świętych od wieku proroków.

22.Mojżeszci mówił: Iż proroka wzbudzi wam Pan, Bóg wasz, z braciéj waszéj, jako mię: onego słuchać będziecie wedle wszystkiego, cokolwiek wam mówić będzie. [3]

23.I stanie się, wszelka dusza, któraby nie słuchała proroka onego, będzie wykorzeniona z ludu.

24.I wszyscy prorocy od Samuela i po nich, którzy mówili, opowiedzieli te dni.

25.Wyście są syny prorockimi,

  1. Matth. 27, 20. Marc. 15, 11. Luc. 23, 18. Jan. 18, 40.
  2. t. j. dosłownie: A przetóż upamiętajcie się.
  3. Deut. 18, 15.