Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0621

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


trzebnie przeciw bliźniemu twemu: i nie zdradzaj nikogo wargami twemi.

29.Nie mów: Jako mi uczynił, tak mu uczynię: oddam każdemu według uczynku jego.

30.Szedłem przez pole człowieka leniwego, i przez winnicę męża głupiego :

31.Ano wszędy zarosło pokrzywami, i ciernie pokryło grunt jego, i rozwalił się płot kamienny.

32.Co ujrzawszy schowałem do serca swego, a z przykładu nauczyłem się rozumu.

33.Mało, rzekę, pośpisz, mało podrzymiesz, trochę ręce złożysz ku odpoczywaniu:

34.Aż ci przyjdzie jako poseł ubóstwo, a żebractwo jako mąż zbrojny.


Rozdział XXV.

Chwalebna pokora, posłuszeństwo dobre, cierpliwość użyteczna: miód jako mamy jadać, ku nieprzyjacielowi jako się mieć, o sprawiedliwéj żonie.


I te przypowieści Salomonowe, które wypisali mężowie Ezechiasza, króla Judzkiego.

2.Cześć Boża jest, taić słowo: a cześć królewska, wywiadować się powieści.

3.Niebo wysoko, a ziemia nisko, a serce królewskie jest niewybadane.

4.Odejm zużelicę od śrebra, a wynidzie naczynie czyste.

5.Odejm niezbożność od obliczności królewskiéj, a umocni się sprawiedliwością stolica jego.

6.Nie popisuj się zacnością przed królem, a na miejscu wielmożnych nie stawaj.

7.Bo lepiéj, iż ci rzeką: Wstąp wyżéj, a niżbyś miał być uniżon przed książęciem.

8.Co widziały oczy twoje, tego wnet nie powiadaj w swarze, byś zaś potem poprawić tego nie mógł, gdybyś zelżył przyjaciela swego.

9.Sprawuj rzecz twą z przyjacielem twoim, i tajemnice obcemu nie odkrywaj:

10.By się snadź nie natrząsał z ciebie, usłyszawszy, i nie przestał ci na oczy wyrzucać. Łaska a przyjacielstwo wolnym czynią: które sobie chowaj, byś nie był na pośmiech.

11.Jabłka złote w śrebrnych łóżkach, kto mówi słowo swego czasu.

12.Nausznica złota i perła świecąca, który strofuje mądrego, i ucho posłuszne.

13.Jako zimno śnieżne w żniwa, tak posłaniec wierny temu, który go posłał: duszy jego uspokojenie sprawuje.

14.Obłok i wiatr i deszcz za nimi nie idzie, mąż wychwalający się a obietnic nie pełniący.

15.Cierpliwością będzie książę ubłagane, a język miękki złamie zatwardzenie.

16.Miódeś znalazł, jedz, ileć potrzeba, byś snadź, objadłszy się go, nie zrzucił.

17.Powściągnij nogę twoję z domu bliźniego twego, by kiedy będąc syt nie miał cię w nienawiści.

18.Oszczepem i mieczem i strzałą ostrą człowiek, który mówi przeciw bliźniemu swemu fałszywe świadectwo.

19.Ząb spróchniały i noga spracowana, który ma nadzieję w niewiernym w dzień ucisku:

20.I utraca płaszcz w dzień zimna. Ocet w saletrze, który śpiewa pieśni sercu złemu. Jako mól odzieniu, a robak drzewu, tak smutek męża szkodzi sercu.

21.Jeźli łaknie nieprzyjaciel twój, nakarm go: jeźli pragnie, daj mu się wody napić. [1]

22.Bo węgle ogniste zgromadzisz na głowę jego, a Pan ci to nagrodzi.

23.Wiatr północny rozpędza deszcz: a oblicze smutne język uwłaczający.

24.Lepiéj siedzieć w kącie domu, niźli z żoną swarliwą w domu spółecznym.

25.Zimna woda duszy pragnącéj, a poselstwo dobre z ziemie dalekiéj.

26.Źródło nogą zamącone i zdrój zepsowany, sprawiedliwy przed niezbożnikiem upadający.

27.Jako temu, który je wiele miodu, nie jest zdrowo, tak, kto się wiele bada o majestacie, będzie zatłumion od chwały. [2]

28.Jako miasto otworzyste a bez murów; tak człowiek, który w mowie nie może zawściągnąć ducha swego.

  1. Rzym. 12, 20.
  2. Eccl. 3, 22. (Przypis własny Wikiźródeł Błąd w druku; odsyłacz do Księgi Mądrości Syracha, nie występującej w tym wydaniu Biblii.)