Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0583

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


29.I obrócił burze jego w ciszą, i uspokoiły się nawałności jego.

30.I uradowali się, że ucichły: i przyprowadził je do portu woli ich.

31.Niech wyznawają Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim.

32.I niech go wywyższają w zgromadzeniu ludzi: a na stolicy starców niech go chwalą.

33.Obrócił rzeki w puszczą, a potoki wód w suszą.

34.Ziemię rodzajną w słone pola dla złości tych, którzy w niéj mieszkają.

35.Obrócił pustynią w jeziora wodne: a ziemię bezwodną w strumienie wodne.

36.I osadził tam łaknące: i założyli miasto ku mieszkaniu.

37.I posiali pola, i nasadzili winnice: i uczyniły pożytek urodzaju.

38.I błogosławił im, i bardzo się rozmnożyli: i bydła ich nie umniejszył.

39.I mało ich zostało: i udręczeni są od utrapienia złego i od boleści.

40.Wylana jest wzgarda na przełożone: i dopuścił, że błądzili na bezdrożnem miejscu, a nie na drodze.

41.I wspomógł ubogiego z niedostatku: i uczynił jako owce familie.

42.Ujrzą sprawiedliwi i weselić się będą: a wszelka nieprawość zatka usta swoje. [1]

43.Któż mądry, a strzedz będzie tego? a wyrozumie miłosierdzie Pańskie?


Psalm CVII.

U Żydów 108.
Upominanie ku dobrym uczynkom, i ku dziękczynieniu Panu Bogu.


1.Pienie Psalmu samemu Dawidowi.

2.Gotowe serce moje, Boże, gotowe serce moje: będę śpiewał i grał w chwale mojéj.

3.Powstań, chwało moja, powstań, arfo i cytro! wstanę na świtaniu.

4.Będęć wyznawał między ludem, Panie: a będę tobie śpiewał między narody.

5.Albowiem wielkie jest nad niebiosa miłosierdzie twoje: i aż pod obłoki prawda twoja.

6.Wywyższże się nad niebiosa, Boże! a po wszystkiéj ziemi chwała twoja.

7.Aby byli wybawieni umiłowani twoi: wybaw prawicą twoją, a wysłuchaj mię.

8.Bóg mówił w świątnicy swojéj: Rozweselę się, i będę dzielił Sychimę, i dolinę Namiotów pomierzę.

9.Mój jest Galaad, i mój Manasses, i Ephraim obrona głowy mojéj, Juda król mój.

10.Moab garniec nadzieje mojéj, na Idumeą rozciągnę bót mój: mnie cudzoziemcy stali się przyjacioły.

11.Któż mię doprowadzi do miasta obronnego? kto mię doprowadzi aż do Idumei?

12.Izali nie ty, Boże, któryś nas odrzucił? i nie wynidziesz, Boże, z wojski naszemi?

13.Daj nam ratunek w utrapieniu; boć omylne wybawienie człowiecze.

14.W Bogu uczynimy moc: a on wniwecz obróci nieprzyjacioły nasze.


Psalm CVIII.

U Żydów 109.
Zmianka tu jest o zdradzie Judaszowéj nad Panem Chrystusem, i o nienawiści żydowskiéj przeciwko niemu.


1.Na koniec. Psalm Dawidowi.

Boże chwały mojéj, nie zamilczaj!

2.Boć usta grzesznika i zdrajce przeciwko mnie się otworzyły: mówili przeciwko mnie językiem zdradliwym.

3.I ogarnęli mię mowami nienawistnemi: i walczyli na mię bez przyczyny.

4.Miasto tego, co mię miłować mieli, uwłaczali mi: a jam się modlił.

5.I oddawali mi złem za dobre: a nienawiścią za miłość moję.

6.Postawże nad nim grzesznika: a djabeł niech stoi po prawicy jego.

7.Gdy go sądzą, niech wynidzie potępiony: a modlitwa jego niech się w grzech obróci.

8.Dni jego niechaj będą krótkie: a biskupstwo jego niechaj weźmie inny.

9.Synowie jego niech będą sierotami: a żona jego wdową.

10.Niech się tułający przenoszą synowie jego, a niech żebrzą i niech będą wyrzuceni z mieszkania swego.


  1. Num. 22, 19.