Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0528

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


do nich mówił, i przyjął Pan oblicze Jobowe.

10.Nawrócił się téż Pan na pokutę Jobowę, gdy się on modlił z przyjacioły swoje. I przyczynił Pan wszego, cokolwiek miał Job, w dwójnasób.

11.A bracia jego wszyscy przyszli do niego i wszystkie siostry jego i wszyscy, którzy go przedtem znali, i jedli z nim chleb w domu jego i kiwali nad nim głową i cieszyli go ze wszego złego, które nań był Pan przepuścił: i dali mu każdy owcę jednę, i nausznicę złotą jednę.

12.A Pan błogosławił poślednim czasom Jobowym więcéj niźli początkowi jego. I miał czternaście tysięcy owiec i sześć tysięcy wielbłądów i tysiąc jarzm wołów i tysiąc oślic.

13.Miał téż siedm synów i trzy córki.

14.I dał imię jednéj Dzień, a drugiéj imię Kassya, a trzeciéj imię Róg barwiczki.

15.I nie nalazły się niewiasty tak piękne, jako córki Jobowe, we wszystkiéj ziemi: i dał im ojciec ich dziedzictwo między bracią ich.

16.A Job żył potem sto i czterdzieści lat i widział syny swe i syny synów swoich aż do czwartego pokolenia, i umarł będąc stary i pełen dni.




KSIĘGI

PSALMÓW.


Psalm I.

Opisuje w pierwszym Psalmie drogę ku wiecznemu błogosławieństwu.


1.Błogosławiony mąż, który nie chodził w radzie niezbożnych, i na drodze grzesznych nie stał, i na stolicy zaraźliwości nie siedział.

2.Ale w zakonie Pańskim wola jego, a w zakonie jego będzie rozmyślał we dnie i w nocy. [1]

3.I będzie jako drzewo, które wsadzone jest nad ściekaniem wód, które swój owoc da czasu swego: a liście jego nie opadnie: i wszystko, cokolwiek czynić będzie, poszczęści się. [2]

4.Nie tak niezbożni, nie tak; ale jako proch, który rozmiata wiatr z wierzchu ziemie.

5.Przetóż nie powstaną niezbożnicy na sądzie: ani grzesznicy w zebraniu sprawiedliwych.

6.Albowiem zna Pan drogę sprawiedliwych: a droga niezbożnych zginie.


Psalm II.

Prorok o tych mówi, którzy załogi czynili przeciwko królestwu Chrystusowemu, i o jego wywyższeniu.


1.Czemu się wzburzyli poganie, a ludzie rozmyślali próżne rzeczy?

2.Stanęli wespół królowie ziemscy, a książęta zeszli się w gromadę przeciw Panu, i przeciw Chrystusowi jego.

3.Potargajmy związki ich: i zrzućmy z siebie jarzmo ich.

4.Który mieszka w niebiesiech, naśmieje się z nich: a Pan szydzić z nich będzie.

5.Tedy będzie mówił do nich w gniewie swoim i w zapalczywości swéj potrwoży je.

6.A jam jest postanowion królem od niego nad Syonem, górą świętą jego, opowiadając przykazanie jego.

7.Pan rzekł do mnie: Tyś jest

  1. Joz. 1, 8.
  2. Jerem. 17, 8.