półkach sukienne namioty, zwieszali huśtawki z draperii. Odwijali głuche hale, wypuszczali na wolność puszystą, stokrotnie zwiniętą, stuletnią ciemność. Zleżały od lat, pilśniowy mrok wypuszczony na wolność napełniał górne przestrzenie wonią innego czasu, zapachem dni przeszłych, ułożonych cierpliwie niezliczonymi warstwami za dawnych, chłodnych jesieni. Ślepe mole wysypywały się w zmroczniałym powietrzu, puszki pierza i wełny krążyły po całym sklepie z tym wysiewem ciemności i zapach apretury głęboki i jesienny napełniał to ciemne obozowisko sukna i aksamitu. Biwakując wśród tego obozowiska, myśleli subiekci o figlach i kawałach. Dawali się kolegom zawijać ciasno aż po uszy w ciemne chłodne sukno i leżeli tak rzędem błogo znieruchomieni, pod stosem bali — żywe postawy, mumie sukienne, toczące oczyma z udanym przerażeniem nad swą nieruchomością. Albo dawali się bujać i podrzucać aż pod sufit na ogromnych rozpostartych obrusach sukna. Głuchy łopot tych płacht i wianie wachlowanego powietrza wprawiało ich w nieprzytomny zachwyt. Zdawało się, że cały sklep zrywa się do lotu, sukna wstawały natchnione, subiekci wzlatywali z rozwianymi połami, jak prorocy, w krótkotrwałych wniebowstąpieniach. Matka patrzyła przez palce na te figle, rozluźnienie tych godzin siesty usprawiedliwiało w jej oczach najgorsze wybryki.
Latem zarastał sklep dziko i niechlujnie zielskiem. Od strony podwórza, od magazynu okno zieleniało całe od chwastów, i pokrzyw, podwodne i migotliwe od lśnień listnych, od falujących refleksów. Jak na dnie starej zielonej butelki bzykały w nim muchy w półmroku długich letnich popołudni w nieuleczalnej melancholii — chore i monstrualne okazy wyhodowane na
Strona:PL Schulz - Sanatorium pod klepsydrą.djvu/156
Ta strona została uwierzytelniona.
154
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4f/PL_Schulz_-_Sanatorium_pod_klepsydr%C4%85.djvu/page156-1024px-PL_Schulz_-_Sanatorium_pod_klepsydr%C4%85.djvu.jpg)