Strona:PL Chrzanowski Ignacy - Biernata z Lublina Ezop.djvu/242

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Zwierzyny wiele nabyli,
Tam więc lew osłowi mówił,
Aby obłów dobrze dzielił.
Osieł, jako mąż pobożny,
Na trzech położył dział równy;        10
Lewci się o to rozgniewał
A na osła zęby zgrzytał.
Osła od działu odrzucił,
Liszcze znowu dział pouczył;
Liszka w dziale mędrsza była,        15
Wszystko lwowi przysądziła.
Lew tak gniewliwy rzewno patrzał
A liszki srogo zopytał:
„Gdzieś się tego nauczyła,
„Żeś tak w dziale mądra była“?        20
Liszka też była zbladnęła,
A drżąc, tak odpowiedziała:
„Toć mię mądrą uczyniło,
„Co sie temu przygodziło“.
Bo inych łudzi przygody,        25
Które cierpią, i też szkody
Czynią człowieka mędrszego,
W swych rzeczach opatrzniejszego.

Rimicius: D (179) De leone, asino et vulpe. [H 260 Λέων, ὄνος ϰαὶ ἀλώπηξ]. C (174) Lew, wosel, lisska. — FE (32)O lwie z drugiemi zwierzęty. — Błażewski 58 Z cudzej przygody zabiegaj swojej. Lew, osieł, liszka. — Potocki Moralia (151). — Minasowicz (105) Lew, osieł i liszka. — EW 65 Lew, osieł i liszka.

61. Nieprzyjacielowi nie dowierzaj.

Lew, gdy cudną dziewkę uźrzał,
Barzo sie jej rozmiłował;