Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/769

 — Niechżeż ich będzie pięć: obfitość nigdy nie zaszkodzi.
 I komissarz zbiegł z drabiny, dając znak by zabębniono.
 Lamer chwiał się na deskach rusztowania swojego. Wrzawa z każdą chwilą wzrastała. Była to zbyt wielka okropność, której i tłumy przenieść nie mogły. Szeroko i daleko rozlegał się szmer groźny; pogaszono światła; odepchnięto wojsko, wołano: do broni! Powstało zamięszanie i kilka dawało się słyszeć głosów:
 — Śmierć komissarzom! śmierć katom!
 Na ten okrzyk jednomyślny wymierzone z wałów armaty pochyli paszcze swoje ku ludowi.
 — Cóż ja pocznę? zapytał Lamer.
 — Uderz! odpowiedział głos, który się już parę razy dał słyszeć.
 Pontcalec przyklęknął. Oprawcy przytwierdzili głowę jego do kloca. W owczas księża z przestrachu pouciekali; wojsko drżało w pomroce, i Lamer uderzył, odwracając oczy od ofiary swojéj.