Strona:PL A Dumas Córka rejenta.djvu/768

 — Jestem baron de Pontcalec, czy mnie słyszysz? Ja miałem ostatni umierać i otóż jestem.
 — Licz pan, odpowiedział Lamer, tak blady jak i Pontcalec, wskazując mu cztery głowy.
 — Cztery głowy! krzyknął Pontcalec, to niepodobna!
 I w téjże chwili, poznał w jednéj z głów czterech szlachetną i bladą twarz Gastona, która zdawała się i po śmierci uśmiechać do niego. Teraz i on z przestrachu o kilka cofnął się kroków.
 — Zabijcie mnie, o zabijcie, co rychléj! wołał, jęcząc z niecierpliwości. Czyliż mi tysiąc śmierci zadawać chcecie?
 Jeden z komissarzów, wezwany przez naczelnego mistrza, wbiegł właśnie po drabinie. Spojrzał na Pontcalec’a i wyrzekł.
 — Tak, to jest pan de Pontcalec. Mistrzu dokonaj twojego dzieła.
 — Ale czyż pan nie widzisz, że tam już są cztery głowy! zawołał kat.