Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/624

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Rysownik, człowiek, umiejący rysować; artysta, celujący w rysunku, ilustrator.

Rysoznawstwo, nm.p. Fizjognomika.

Rystorno, wł., zwrot premjum od ładunków zabezpieczonych, lecz nie wysłanych.

Rysuneczek, nm., mały rysunek.

Rysunek, nm., rysowanie, kreślenie: r. ręczny, r. techniczny przedmiotów mechaniki, przemysłu, planów i t. p.; rzecz narysowana, dzieło sztuki rysowniczej, ilustracja; sztuka oddawania kształtów i perspektywy w obrazie malowanym; w lm., umiejętność rysowania: uczyć ś. rysunków; w lm., lekcja rysowania w szkole.

Rysunkowość, nm.p. Rysownictwo.

Rysunkowy, nm., dotyczący rysunku a. przedmiotów, służących do rysowania.

Ryś, zwierzę ssące z rzędu drapieżnych, z rodziny kotów, ostrowidz (fig.); w lm., r-e, skóra z rysia, futro rysie.

Ryśnik, nm., pióro rysunkowe — p. Grafjon.

Rytm, gr., ruch miarowy; harmonja, wypływająca z następstwa po sobie ruchów lub dźwięków w jednakowych odstępach czasu, w stałym porządku; w poezji: harmonja wiersza, harmonijne, kolejne następstwo sylab długich i krótkich, akcentowanych i nieakcentowanych, nadające wierszowi śpiewność; w lm., r-y, wiersze, poezja; w muz., kombinacja dźwięków rozmaitych, zabarwiająca odrębnym charakterem utwór muzyczny.

Rytmicznie, gr., przysł., miarowo, jednostajnie.

Rytmiczny, gr., miarowy, jednostajny, powtarzający ś. w jednakowych odstępach czasu; mile brzmiący, dźwięczny; zachowujący rytm (w muzyce, w poezji).

Rytmika, gr., nauka o rytmie; harmonijny spadek tonów, dźwięków.

Rytmometr, gr., taktomierz.

Rytmopisp. Rymotwórca.

Rytować, wyrzynać rylcem rysunki, obraz na kamieniu, miedzi, stali i t. p.; ryć, sztychować, rznąć, wyrzynać.

Rytownictwo, umiejętność rytowania, sztycharstwo.

Rytowniczy, sztycharski.

Rytownik, człowiek, który rytuje, sztycharz, grawer.

Rytrata, wł., portret, obraz, wizerunek, podobizna.

Rytualista, łć., zwolennik zachowywania w kościele obrządków przepisanych.

Rytualizm, łć., charakter czego j rytualny.

Rytualny, Rytuałowy, łć., odnoszący ś. do rytuału, wchodzący w skład jakiegoś obrządku: przepis, zwyczaj r.; mord r. = rzekomo nakazany przez rytuał, przez obrzędy religijne.

Rytuał, łć., zachowanie przepisanego porządku i obrządku przy ceremonjach i obchodach świątecznych. księga ceremonji kościelnych; obrządek kościelny.

Rywal, fr., współubiegający ś., współzawodnik, konkurent.

Rywalizacja, fr., współubieganie ś., współzawodnictwo.

Rywalizować, fr., współzawodniczyć, współubiegać ś., iść w zawody, konkurować.

Rywalka, fr., forma ż. od Rywal.

Rywjera, fr., naszyjnik brylantowy; nazwa malowniczych wybrzeży zatoki Gienueńskiej.

Ryza, nm., miara papieru, zawierająca 20 liber (480 a. 500 ar’ kuszy); przen., karność, rygor, kluba, należyte granice; trzymać w r-ie = trzymać w karbach, w klu-