Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/623

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


robą a. wskutek operacji, za pomocą przyrośnięcia skóry, wziętej z ramienia, z czoła a. policzka (fig.).

Rynoskop, gr., wziernik nosowy (fig.).

Rynoskopja, gr., badanie nosa wziernikiem.

Rynsztok, ściek, wzdłuż ulic idący, odprowadzający wodę z ulicy do kanału podziemnego; przen., kałuża, błoto; najgorszy motłoch uliczny, wyrzutki społeczeństwa, zgręzy społeczne.

Rynsztokowy, nm., odnoszący ś. do rynsztoka; przen., brudny, plugawy, uliczny, nikczemny, zdemoralizowany.

Rynsztunek, nm., przedmioty, służące do uzbrojenia; zbroja, uzbrojenie żołnierza; środki, zasoby, mogące odeprzeć jaki spór.

Rypa, nm., kawał, pajda; r-y = rumowisko skalne.

Rypać, dok. Rypnąć; biedź, pędzić szybko, uciekać prędko, gnać, skrzypieć; rzępolić, rznąć; krzyczeć, wrzeszczeć; uderzać, walić, grzmocić; chciwie jeść.

Rypienista, wł., aktor, uzupełniający swoją grą role główne; w orkiestrze: towarzyszący grającemu solo.

Rypjenowy, wł., głos = wtórujący głosowi solowemu.

Rypnąćp. nied. Rypać; uciec, pobiec; uderzyć, palnąć; napić ś., raptem golnąć.

Ryposta, wł., odpowiedź żywa i trafna; w fechm., odbicie broni przeciwnika i pchnięcie go zaraz.

Ryps, fr., gęsta tkanina jedwabna, wełniana lub bawełniana, z cieniutkiej przędzy, okrywającej znacznie grubszą osnowę, wydatnie prążkowana.

Rys, nm., pociągnięcie piórem a. ołówkiem, kreska, sztych; znak, odznaka, cecha, objaw; kształt, zarys, kontur; krótki wykład, szkic.

Rysa, nm., szpara, rozpadlina; kresa, szrama, blizna; sposób określania minerałów po kolorze proszku, ukazującego ś., gdy zrobimy na nich rysę ostrym narzędziem.

Rysak, nm., rasa koni rosyjskich, wysokich, niezupełnie harmonijnej budowy, doskonałych w chodzie kłusem; kłusak.

Rysawy, rudawy.

Rysi, dotyczący rysia, właściwy rysiowi, zrobiony z rysiej skóry; centkowany; chód r. = cichy, podstępny; oczy r-e = chytre, daleko widzące.

Rysią, przysł., kłusem.

Rysica, samica rysia.

Rysię, młode rysia.

Rysik, drobny rys; sztyft łupkowy do pisania na tablicy szyfrowej.

Ryskontro, wł.p. Riscontro.

Rysopis, opisanie rysów twarzy i wogóle powierzchowności osoby, oraz znaków szczególnych.

Rysować, robić na czym rysy, skazy; przedstawiać co za pomocą rysunku: r. ludzi, przedmioty, budynki = przedstawiać ich kształt na papierze; kreślić piórem, ołówkiem i t. p., wyobrażać rysami; przen., przedstawiać w mowie żywej a. w piśmie, opisywać obrazowo; r. ś., dostawać rys, skaz, szczelin; rozpadać ś., pękać; ukazywać ś., występować jawnie, kreślić ś. w przestrzeni, widnieć.

Rysownia, nm., sala rysunkowa, kreślarnia.

Rysownica, nm.p. Rajsbret.

Rysownictwo, nm., umiejętność rysowania.

Rysowniczka, nm., forma żeńs. od Rysownik.

Rysowniczy, nm., odnoszący ś. do rysownika, stanowiący własność rysownika.