Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/643

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Kwiatek, zdr. od Kwiat; mały, drobny kwiat; k. u mięsa = tłuszcz przy mięsie; biała plamka na paznogciu; przen., ładna, milutka dziewczynka, odznaczająca ś. przymiotami (zdr. Kwiateczek, Kwiatuszek).

Kwiatnica, owad z gatunku muchowatych.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kwiaton.png

Kwiaton, ornament architektoniczny w kształcie wielkiego kwiatu (fig.).

Kwiatostan, sposób ułożenia kwiatów na roślinie (kłos, bazia, grono, baldaszek i t. p.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kwiatotrzcina.png

Kwiatotrzcina, Kanna, Paciorecznik, Trzcinokwiat, roślina z rodziny marantowych (fig.).

Kwiatowy, Kwietny, przym. od Kwiat.

Kwiatozbiór, zbieranie kwiatów w większej ilości.

Kwiczeć (o świni), wydawać głos, kwik, gdy jej co dolega; piszczeć.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kwiczoł.png

Kwiczoł, ptak wróblowaty z rodziny drozdów (fig.).

Kwieciarka a. Złotawiec, gatunek chrząszcza wachlarzorogiego.

Kwieciarnia, budynek, w którym hodują kwiaty, wymagające dużego ciepła; cieplarnia, szklarnia, oranżerja, trebhaus.

Kwiecić, zdobić kwiatami; k. ś., barwić ś., jaśnieć kwiatami.

Kwiecie, zbior., kwiaty, kwiatki.

Kwiecień, czwarty miesiąc w roku.

Kwiecisty, zdobny w kwiaty, bogaty w kwiaty; styl k. = upiększony, ozdobny, malowniczy.

Kwiel, piszczałka do wabienia ptaków, wabik, kuwiek.

Kwietni, przym. od Kwiat; k-ia niedziela = ostatnia przed Wielkanocą, niedziela Palmowa.

Kwietnik, ogródek kwiatowy, wirydarz.

Kwietniowy, przym. od Kwiecień.

Kwietyzm, łć.p. Kwjetyzm.

Kwik, krzyk trzody, kwiczenie, pisk konia.

Kwiknąć, czas. dok. od Kwiczeć zakwiczeć.

Kwilić, wydawać głos rzewny, płaczliwy a cichy, wyrzekać, zawodzić, szczebiotać (o ptakach).

Kwindecemwir, łć., kapłan rzymski, czuwający nad księgami sybillińskiemi i igrzyskami.

Kwindecz, wł., dawna gra w karty.

Kwinduplikować, fr., zwiększać pięć razy.

Kwinkunks, łć., piątka; figura, będąca jakby kombinacją dwu trójkątów zwróconych wierzchołkami do siebie albo dwu V rzymskich; 5/12 części danej całości; dawna moneta rzymska; rodzaj szyku bojowego, złożonego z kilku czworoboków; naprzemianległe ukośne sadzenie drzew, przypominające kształtem rzymską cyfrę V; pięć oczek na kostce do gry.

Kwinkwenjum, łć., pięciolecie; kwota, o którą bywa podwyższana pensja niektórych urzędników co pięć lat.

Kwinta, łć., piąta klasa w szkołach; piąta część; piąty ton od tonu głównego w gamie djatonicznej; najwyższy ton skrzypcowy, struna skrzypcowa E; w rumel pikiecie; sekwens pięciu kart; spuścić nos na k-ę = spokornieć, stracić na fantazji, stracić rezon.

Kwintal, fr., francuski centnar handlowy.

Kwinterno, wł., wygrana w loteryjce z powodu nakrycia wszystkich 5 numerów w jednym rzędzie, w loterji liczbowej na pięć numerów, razem postawionych i razem z koła wyciągniętych.

Kwintesencja, łć., najgłówniejsza, najistotniejsza treść rzeczy.