Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/633

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Kumostwo, Kmotrostwo, łć., powinowactwo skutkiem trzymania dziecka do chrztu; przen., braterstwo, przyjaźń, stosunek poufały; zbiór, kum z kumą a. kumowie.

Kumoter, łć., kum.

Kumpie, litew., wędlina, szynka wieprzowa (niegotowana).

Kumpanp. Kompan.

Kumulacja, łć., nagromadzenie, połączenie, skupianie; piastowanie naraz dwuch urzędów.

Kumulator, łć., zbiornik.

Kumulować, łć., nagromadzać, skupiać, łączyć.

Kumys, tat., napój musujący, wyrabiany z fermentującego mleka klaczy.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kuna.png

Kuna, zwierzę ssące drapieżne, z rodziny tej samej nazwy (fig.); w lm. k-y, futro kunie; k. a. kunica, w dawnej Polsce, opłata, wnoszona przez dziewkę, idącą za mąż do innej wsi; obłąk żelazny (klamra, zawiasa i t. p.) do różnego użytku; k. a. kunica, słup z kółkiem żelaznym, wkładanym dawniej na szyję winowajcom, wystawionym na pręgierz; przen., dyby, niewola.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kundel.png

Kundel, Kondel, Kundys, pies podwórzowy a. owczarski, wiejski pies pospolity (f.) (zdrobn. Kundelek); przen., głupiec, nicpoń, niezdara.

Kundman, nm., stale kupujący w jednym handlu, stały odbiorca danego producenta.

Kundszaft, nm., świadectwo rzemieślnicze; patent; klijentela.

Kundysp. Kundel.

Kuniec, choroba drzew: kłąb splątanych pączków a. gałązek, narośle; gniazdo kunie.

Kunigas, litew., książę litewski.

Kunikuł, łć., kanał, ściek.

Kunktacja, łć., zwlekanie, ociąganie się, przedłużanie układów.

Kunktator, łć., rozmyślnie zwlekający, ociągający ś., powolny w działaniu, namyślający się.

Kunktować, łć., zwłóczyć, powolnie działać, przewlekać sprawę, układy.

Kunsthendler, nm., handlujący dziełami sztuki; właściciel tak zwauego salonu sztuki.

Kunstkamer, nm., to samo, co muzeum; zbiór przedmiotów sztuki.

Kunszt, nm., sztuka, umiejętność, rzemiosło artystyczne.

Kunsztmistrz, nm., artysta, sztukmistrz; kuglarz, magik.

Kunsztowny, nm., wyrobiony z poczuciem sztuki, artystyczny, misterny, sztuczny.

Kunsztyk, nm., dzieło sztuki.

Kupa, wielka ilość rzeczy razem zwalonych, gromada, stos, sterta; gromada ludzi, rzesza, tłum; wielka ilość, mnóstwo; w k-ie = razem, jedno obok drugiego; do k-y = razem, w jedno miejsce; wziąć kogo w k-ę = ukrócić, powściągnąć; wziąć ś. w k-ę = zabrać ś. gorliwie, wytężyć wszystkie siły.

Kupalnocka, Kupała, ukr., obrzędy w noc św. Jana; sobótka.

Kupalny, przym. od Kupała.

Kupcowa, forma ż. od Kupiec; żona kupca, handlarka.

Kupcówna, córka kupca.

Kupczyć, prowadzić handel, handlować; dla zysku coś poświęcać, frymarezyć czym.

Kupczyk, drobny kupiec, subjekt, pomocnik kupiecki w handlu drobnym, w sklepie żydowskim.

Kupela, łć., tygielek z popiołu kostnego, w którym odbywa się kupelacja.

Kupelacja, łć., wydzielanie srebra i złota z aljażów przez stopnienie ich z glejtą w kupeli.