Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/631

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


ślina z rodziny traw (fig.); ziarna tej rośliny.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kukurydza.png

Kukurydzany, Kukurydzowy, tur., przym. od Kukurydza.

Kukurykać, piać jak kogut.

Kukuryku, naśladowanie głosu koguta; przen., żart., coś nastroszonego (kapelusz, czepiec).

Kul, snop, pęk słomy, wiązka siana.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kula.png

Kula, nm., w matem., bryła, ograniczona powierzchnią zamkniętą, której wszystkie punkty są równo oddalone od punktu wewnętrznego, zwanego środkiem; przedmiot podobny do kuli, gałka, bania; w astron., k. ziemska = ziemia, glob; k. niebieska = sfera niebieska, pozorne sklepienie niebios; pocisk żelazny a. ołowiany do miotania z broni ręcznej albo działa; kij z poprzeczką księżycowatą u góry, jako podpora dla kulawych (fig.); podstawka drewniana pod kolano, zastępująca miejsce odjętej lub bezwładnej nogi (chodzić o k-i, o k-ach); przednia część siodła, wygięta u góry; kołek do zatykania koła u wozu, kłonica; kabłąk u jarzma, obejmujący szyję wołu; socha.

Kulać, toczyć, posuwać coś okrągłego, formować ciasto, aby było okrągłe.

Kulas, nm., człowiek kulawy, znak krzywy, kreska krzywa, szczególnie litera krzywa, niezgrabna; w lm. k-sy, pismo niezgrabne, brzydkie, nieczytelne — p. Kulawiec.

Kulawiec, Kulas, nm., człowiek kulawy.

Kulawieć, idąc utykać na nogę, być chromym.

Kulawka, kieliszek bez nóżki.

Kulawy, nm., utykający na jedną nogę, chromy.

Kulbaczyć, tat., siodłać konia.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kulbaka.png

Kulbaka, tat., siodło o drewnianych szerokich łękach, wyższe od zwyczajnego (fig.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kulczyba.png

Kulczyba, roślina z rodziny połatowatych, gatunek: wronie oko (fig.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kulczyk.png

Kulczyk, ptak wróblowaty z rodziny łuszczaków (fig.); w myśl., szczygieł — p. Kolczyk.

Kulebiaka, ros., pieróg drożdżowy, nadziewany kapustą, ryżem, siekaną rybą i t. d.

Kulec, zarodek roślinny, kiełek.

Kuleć, nm., być kulawym, upadać, utykać na nogę, chromać; przen., być słabym (np. w naukach); być niewprawnym (o robocie).

Kulfon, czes., dukat oberznięty, wytarty; coś niezgrabnego; człowiek niezgrabny, niezdara; głupiec, dureń, próżniak pismo niezgrabne, nieczytelne.

Kulić, zwijać w kłąb, kurczyć; k. ś., zwijać ś. w kłąb, kurczyć się, zmniejszać się, chować się.

Kulig, zabawa zapustna; gromadne objeżdżanie na saniach domów sąsiedzkich, połączone z tańcami w kostjumach.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kulik.png

Kulik, ptak z rodziny brodzących( f.), dubelt.

Kulinarja, łć., sztuka kucharska.

Kulinarny, łć., dotyczący sztuki kucharskiej; kuchenny.

Kulis, fr., wyrobnik chiński a. indyjski.

Kulisa, fr., pośrednicy giełdowi prywatni.

Kulisjer, fr., pośredniczący na