Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/596

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Korporalny, łć., cielesny.

Korporał, łć., biała chusta płócienna, podkładana pod kielich i patenę oraz pod monstrancję.

Korporant, nm., członek korporacji.

Korpulencja, łć., otyłość, tusza.

Korpulentny, łć., mający dużo ciała; otyły, tęgi, tłusty.

Korpus, łć., część ciała ludzkiego od szyi do nóg; tułów, kadłub; oddział armji, złożony z wszelkiego rodzaju broni (złożony zwykle z 2 lub dywizji); szkoła wojskowa (k. kadetów, k. paziów); ogół oficerów, należących do pewnej broni; rodzaj czcionek: garmont; pudło fortepjanu; w budown.: główna środkowa część gmachu.

Korpuskularny, łć., w filoz., oparty na pojęciu atomu materialnego.

Korrozja, łć., wygryzienie, wyżarcie, zniszczenie.

Korsarstwo, wł., rozbójnictwo morskie.

Korsarz, wł., rozbójnik morski, pirata.

Korso, wł., kurs, bieg; tor wyścigowy; plac lub szeroka piękna ulica dla przejażdżki i publicznej zabawy pod gołym niebem; wystawna. przejażdżka w powozach wytwornych a. przybranych kwiatami w dzień na to wybrany.

Kort, ang., tkanina wełniana o nitce ukośnej, rodzaj sukna, nie mającego t. zw. barwy, cz. meszku, zwróconego w jedną stronę.

Kortezja, wł., dworactwo, nadskakiwanie.

Kortezjanin, fr., dawniej ksiądz, mający w kraju beneficja, a nie mieszkający w nim; pretendujący do godności w kraju tylko na mocy rozporządzeń dworu papieskiego; dworak, pochlebca.

Kortezy, hiszp., zgromadzenie stanów w Hiszpanji i dawnej Portugalji.

Korumpować, łć., psuć, demoralizować, przekupować.

Korund, nm., najtwardszy po djamencie kamień szlachetny, którego kilka odmian rozmaicie zabarwionych nosi rozmaite nazwy: szafir, rubin etc.

Korupcja, łć., psucie ś. ciał, gnicie; zepsucie moralne; demoralizacja; sprzedajność; przekupstwo.

Koruptor, łć., ten, co psuje innych, demoralizator.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Korweta.png

Korweta, łć., mały szybki statek wojenny do rekognoskowania i posyłek, dziś nazywany krążownikiem (fig.).

Korybant, gr., kapłan Cybeli, bogini przyrody w staroż. Grecji.

Koryda, hiszp., walka byków; wyścigi, zapasy atletyczne.

Koryfejka, gr., solistka w balecie.

Koryfeusz, Koryfej, Koryfant, gr., kierownik i przewodnik choru greckiego; przewodniczący w chórach; solista w balecie; przen., znakomitość, człowiek wybitny w nauce lub sztuce.

Korygować, łć., poprawiać; poprawiać omyłki w korekcie przed wydrukowaniem; poprawiać strój instrumentu muzycznego.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Koryncki.png

Koryncki, przym. od miasta Koryntu; k. porządek: w architekturze styl, odznaczający się kolumną o kapitelu w kształcie kielicha, złożonego z liści akantu (fig.); k-a miedź = stop miedzi ze złotem i srebrem, wyrabiany w starożytności; k-e rodzynki a. korynty = małe czarne rodzynki.

Korytarz, wł., sień długa z drzwiami do przyległych pokoi, przej-