Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/597

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


ście z jednych pomieszczeń do innych (zdr. Korytarzyk).

Koryto, wydrążenie w kłodzie drzewa a. długa skrzynia z desek do pojenia bydła, koni, do karmienia trzody; skrzynia do zaprawy wapna; k. rzeki = łożysko rzeki (zdr. Korytko).

Korzec, miara ciał sypkich = 32 garncom; odszukać ś. w k-u maku = dobrać ś. zgodnie, dopasować ś.; trzymać pod k-em = chować, kryć.

Korzeniak, łodyga podziemna, kłącz.

Korzenić, przyprawiać korzeniami; k. ś., rozrastać ś. w korzenie, zakorzeniać ś., krzewić ś.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Korzeniówka.png

Korzeniówka, roślina z rodz. korzeniówkowatych (fig.); gatunek wódki.

Korzeniówkowate rośliny, rodzina roślin kwiatowych dwuliściennych

Korzenisty, w rodzaju korzeni, rozrosły w korzenie, pełen korzeni.

Korzenny, upleciony z korzeni; zaprawiony korzeniami; pieprzny; kupiec k. = sprzedający towary kolonjalne i wina.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Korzeń.png

Korzeń, część rośliny wrośnięta w ziemię a. w inną roślinę (fig.); wyrwać co z k-em = wyrwać do gruntu; czarny k. = rżysko, ściernisko; przen., podstawa, grunt, początek; ród, dom, pokolenie; w lm. k-nie, wonne przyprawy, sprowadzane z kolonji: imbir, wanilia i t. p.

Korzonek, zdr. od Korzeń.

Korzyć, upokarzać; k. ś., upokarzać ś., kruszyć ś.

Korzystać, ociągać korzyść, zyskiwać; k. z czego = ciągnąć korzyść, użytkować, wyzyskiwać co.

Korzystny, przynoszący korzyść, zyskowny, pożyteczny, pochlebny, przychylny (k-na opinja).

Korzyść, pożytek, zysk.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kos.png

Kos, zool., ptak wróblowaty zębodzioby z rodziny drozdów (fig.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kosa.png

Kosa, narzędzie; do ścinania trawy i zboża (fig.); trafiła k. na kamień = na podobnie mądrego, chytrego, na podobną trudność; warkocz, splot włosów; k-y, mielizny lub wały piaszczyste, zamykające częściowo szerokie, lejkowate ujścia rzeczne do morza Czarnego.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kosaciec.png

Kosaciec, roślina z rodziny kosaćcowatych, irys (fig.).

Kosaćcowate a. Kosaćcowe rośliny; rodzina roślin jednoliściennych.

Kosacz, koń kosaty (z dużą grzywą).

Kosarnia, fabryka kos.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kosarz.png

Kosarz, Kosiarz, Kośnik, ten, co kosi trawę, zboże; zool., rodzaj pająka (fig.).

Kosaty, mający długie warkocze (brzoza), grzywiasty.

Kosekans, łć., w mat., dosieczna.

Kosiać, klaskać w dłonie (o dzieciach).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kosiarka.png

Kosiarka, maszyna rolnicza do koszenia (fig.).

Kosić, siec kosą, ścinać; siec, rąbać; słać trupem.

Kosidło, Kosisko, rękojeść kosy.

Kosinus, w matem., dostawa.

Kosię, pieszcz., konik.

Kosmacieć, stawać ś. kosmatym, obrastać włosami.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kosmatek.png

Kosmatek, Kosmatka, rośl. z rodz. sitowat. (f.).

Kosmato, przysł. od Kosmaty; witać kogo k. = winszować mu zawartego małżeństwa.

Kosmaty, obrosły włosami, ku-