Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/591

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kopfsztyk.png

Kopfsztyk, Kopsztyk, nm., ozdoba rzeźbiona u góry (szafy, ramy i t. p.) (fig.).

Kopiasty, Kupiasty, nagromadzony w kupę, kształtu kupy; mający na sobie kupę czego, czubaty.

Kopica, wzgórek, nasypek, stożek, mała kopa, kopka zboża, siana.

Kopić, zbierać, składać w kopy.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kopiec.png

Kopiec, kupa ziemi ukopanej w kształcie wzgórka; k-ce kretów = kretowiska; wzgórek, usypany na linji granicznej, znak graniczny; kurhan; (k. Wandy, Krakusa, Kościuszki); dół na zimowe przechowanie kartofli, buraków, rzepy i t. p. (zdr. Kopczyk).

Kopiejka, ros., moneta rosyjska = 2 groszom polskim.

Kopiejkowy, kosztujący kopiejkę.

Kopieniak, tur., opończa od deszczu bez rękawów.

Kopijnik, żołnierz, w kopję uzbrojony; ten, co robi kopje.

Kopista, łć., przepisywacz; przerysowujący; przen., naśladowca.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kopja.png

Kopja, łć., odpis z oryginału, dokument przepisany; wierne naśladowanie obrazu lub rysunku; w fotografji: odbitka otrzymana z negatywnego zdjęcia; lanca, spisa (f.).

Kopjał, łć., książka z bibułki do kopjowania listów i rachunków.

Kopjarjusz, łć., zeszyt a. książka zawierająca kopje listów, dokumentów.

Kopjatura, łć., kopjowanie, naśladownictwo.

Kopjorama, Kopjoramki, łć., przyrząd do przenoszenia fotografji ze szkła na papier.

Kopjować, łć., przerysowywać, przepisywać; robić odbitki z pisma a. rysunku za pomocą specjalnego atramentu i prasy; otrzymywać pozytywne zdjęcia z kliszy fotograficznej, wystawionej na działanie światła; naśladować.

Kopnąć, nied. Kopać; uderzyć nogą, wierzgnąć; k. ś. = popędzić, puścić ś., skoczyć.

Kopnia, ziemia zamarznięta, bez śniegu; czas bez śniegu podczas mroźnej zimy.

Kopnięcie, uderzenie nogą, brutalne odtrącenie.

Kopno, obfito w kopy (zboże).

Kopny, grunt, droga, grubo śniegiem niezmarzniętym a. piaskiem zawalona; służący do kopania.

Kopowy, przym. od Kopa: k-we płótno = płótno lekko blichowane, nie maglowane.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Koper.png

Kopr, Koper, w bot., roślina ogrodowa z rodz. baldaszkowatych (fig.).

Koprą, arab., orzech kokosowy.

Koprak, nm., naczynie miedziane kuchenne, kociołek miedziany.

Koprofagja, gr., stan chorobliwy, objawiający się pożeraniem kału.

Koprolit, gr., kał kopalny zwierząt jaszczurowatych, znajdowany w pokładach: paleozoicznym, mezozoicznym i trzeciorzędowym.

Koprowina, nm., miedziaki, pieniądze miedziane.

Kopsztykp. Kopfsztyk.

Kopulacja, łć., połączenie, złączenie; stosunek małżeński; powiązanie.

Kopulak a. piec Kopułowy, łć., piec murowany a. żelazny, wewnątrz ogniotrwały, do roztapiania surowca na odlewy żelazne.

Kopulasty, wł., podobny do kopuły, baniasty, wypukły, wydęty.

Kopulizacja, łć., w ogrodnictwie szczepienie drzew przez złączenie uciętej gałązki drzewa szlachetnego z płonką dziczki.

Kopulizować, łć., robić kopulizację.