Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/556

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kobza.png

Kobza, tur., ludowo narzędzie muzyczne, złożone z piszczałki i mieszka, trzymanego pod pachą do naciskania (fig.); staroświecka lira, lutnia.

Kobziarz, Kobeźnik, tur., grający na kobzie, lutnista.

Koc, nm., dera wełniana gruba, kosmata na obie strony.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kocanka.png

Kocanka, roślina z rodziny złożonych, szarotka (fig.).

Kochać, mieć serdeczne uczucie, miłować, lubić; k. ś., miłować się wzajemnie, być zakochanym, durzyć ś.; k. ś. w czym = lubować się., być zamiłowanym, mieć upodobanie, być amatorem czego.

Kochanek, ulubieniec, kochany, luby, wybraniec; mężczyzna, będący z kobietą w tajemnym stosunku miłosnym, amant, gach, faworyt; w lm., para zakochana; k-u a. mój k-u, kochaneczku, kochasiu, kochańciu = mój drogi, mój najdroższy (zdr. Kochaneczek).

Kochanie, uczucie, miłość, przywiązanie; przedmiot kochania, osoba a. rzecz kochana.

Kochanka, kobieta ukochana; miłośnica, faworytka, metresa; k-o! kochaneczko = moja droga, moja najdroższa (zdr. Kochaneczka).

Kochany, osoba kochana; miły, drogi, luby; łaskawy, dobry.

Kochańcia, Kochasia, Kochaneńka, Kochasieńka, zdr. i pieszczotl. od Kochana.

Kochinchiny, gatunek kur.

Kochliwy, skory do zakochania się, romansowy.

Koci, przym. od Kot; dotyczący kota, chytry; k-cia muzyka: muzyka nieharmonijna, hałaśliwa, dziwaczna, umyślnie urządzana dla dokuczenia komu; w mineral., kocie oko albo awanturyn, odmiana krzemienia, kamień ozdobny.

Kociak, kot mały.

Kociątko, Kocię, młody kotek; w myśl. = młody zajączek.

Kocica, Kotka, samica kocia; w myśl., samica zajęcza.

Kocić się, rodzić młode (o kotce, kozie, zajęczycy, owcy).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kocieł 1.png
M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kocieł 2.png

Kocieł, naczynie metalowe do gotowania, dołem wypukłe, zamykane pokrywą; k. parowy (w lokomotywie, lokomobili) przyrząd do wytwarzania pary (fig.); legowisko zwierza; w lm. kotły: instrument muzyczny w kształcie kotła z naciągniętą nań skórą, bębny, tympany (fig.) (zdr. Kociełek, Kociołek).

Kocierpka, Kocierpa, drzewo z rodziny migdałowatych, rodzaju śliwy ligustr; czeremcha.

Kocięp. Kociątko.

Kocisko, duży, nieznośny kot.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kociuba.png

Kociuba, nm., narzędzie drewniane do wygarniania węgli z pieca chlebowego, pogrzebacz (fig.); szczotka na długim kiju do omiatania ścian; drążek żelazny do mieszania materjału roztopionego w hucie; przen. kobieta niezgrabna, rozczochrana, brudna.

Kocmołuch, brudas, smoluch, flejtuch, czupiradło.

Kocołować, Koczołować, harować, mozolić ś., mordować ś.

Kocur, kot.

Kocyk, mały, lekki koc.

Kocz, węg., powóz półkryty; k. kareta, powóz zamknięty z oknami, który można również otworzyć (zdr. Koczyk); k. tur., oddział wojska u Tatarów, Kozaków zaporoskich.