Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/555

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Koadjutor, łć., prałat, dodany do pomocy arcybiskupowi lub biskupowi; sufragan.

Koafiura, fr., układ włosów, sposób uczesania włosów, fryzura.

Koagulacja, krzepnienie, tężenie, ścinanie ś. płynów.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Koala.png

Koala, zwierzę ssące z rzędu workowatych (fig.).

Koalescencja, łć., zrośnięcie ś., ścisłe połączenie.

Koalicja, łć., związek, połączenie ś. stronnictw politycznych lub państw w jakim określonym celu; sojusz, przymierze.

Koalizować ś., fr., sprzymierzać się.

Kobalt, nm., pierwiastek chemiczny, metal o barwie stalowej lub czerwonej; rodzaj barwy błękitnej.

Kobczyk, ukr., ptak drapieżny dzienny z rodziny sokołów.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kobiałka.png

Kobiałka, nm., rodzaj podłużnego pudełka, używanego przez włościan, plecionego z łyka, złożonego z dwóch połów jednakiej głębokości, wchodzących jedna w drugą; koszyk pleciony z łyka (fig.) (zdr. Kobiałeczka).

Kobiec, rodzaj sieci na ptaki — p. Kobuz.

Kobieciarz, człowiek, zbytnio lubiący kobiety, myślący ciągle o kobietach.

Kobiecina, dobra, sympatyczna kobieta; biedna kobieta.

Kobiecinka, miła kobieta.

Kobiecość, właściwości duchowe kobiety.

Kobiecy, dotyczący kobiet, właściwy kobietom, niewieści; po kobiecemu, jak kobiety.

Kobierczyk, zdr. od Kobierzec.

Kobierzec, przykrycie, tkane sposobem dywanowym do nakrycia stołów, ścian, posadzki; dywan; stanąć z kim na k-cu = wziąć z nim ślub, k. kwiatowy = kwietnik, klomb.

Kobieta, osoba płci żeńskiej, niewiasta, białogłowa; żona; najemnica, robotnica.

Kobietka, zdrob. i pieszczotl. od Kobieta.

Kobieźnikp. Kobzarz.

Kobold, nm., w wierzeniach ludu niemieckiego istota nadprzyrodzona: duch gór w postaci karła, pilnujący skarbów w górach; gnom, krasnoludek.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kobra.png

Kobra, hiszp., gatunek węża jadowitego (fig.); kamień wężowy (t. j. kość palona właściwym sposobem), jako lekarstwo przeciw ukąszeniu węża albo żmii.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kobuz.png

Kobuz, Kobus, ptak drapieżny dzienny z rodziny sokołów (fig.); przen., donosiciel, szpieg.

Kobuzi, przym. od Kobuz.

Kobylarz, zajmujący ś. zdzieraniem skóry ze zdechłych koni.

Kobyli, przym. od Kobyła.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kobylica.png

Kobylica, przyrząd drewniany w kształcie konia do gimnastyki, kobyła, kobyłka (fig.); belka na 4 nogach do podparcia pomostu.

Kobylina, licha, nędzna kobyła; mięso kobyle, konina.

Kobyła, samica konia, klacz; rodzaj ławki, na której skazanemu wymierzają chłostę; pogrdl. kobieta wielka, ociężała; coś dużego, ważnego, trudnego; w siodl., przyrząd drewniany do przytrzymywania skóry w czasie szycia (zdr. Kobyłka).

Kobyłka, zdr. od Kobyłap. Kobylica; podstawek na skrzypcach, na którym struny są rozpięte; k. = uszko haftki, pętli; k. cz. skoczek, owad półpokrywy, spokrewniony z piewikiem.