Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/554

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kmin.png

Kmin, Kminek, gr., rośl. z rodziny baldaszkowych (fig.), owoce jej; karolek.

Kminkówka, gr., wódka na kminie.

Kmiotek, zdrob. od Kmieć.

Kmotr, Kmotra, łć., trzymający (-ca) komu dziecko do chrztu kum (kuma).

Kmotrować, łć., być kmotrem, trzymać dziecko do chrztu.

Knafel, nm., guz, guzik (zdrob. Knaflik, Knafliczek).

Knajpa, nm., zakład restauracyjny podrzędniejsza; bawarja, piwiarnia; rodzaj szynku (zdrobn. Knajpka, Knajpeczka); przen., mieszkanie kawalerskie studenckie, w którym bywają często koledzy lokatora.

Knajpcęgi, nm., cążki, obcęgi, cęgi do wyciągania i trzymania.

Knajpiarstwo, nm., namiętność do przesiadywania w knajpach.

Knajpiarz, nm., lubiący przesiadywać po knajpach, prowadzący życie knajpiarskie.

Knajpować, nm., przesiadywać w knajpach.

Knaster, nm., gatunek gorszego tytuniu.

Knebel, nm., narzędzie do zatkania ust przemocą.

Kneblować, nm., zatykać kneblem (usta), bić kogo; niepozwolić mówić.

Knecht, nm., parobek; dawniej w Niemczech: prosty żołnierz; pachołek.

Knedle, nm., kuliste pierożki z zawiniętemi w nie śliwkami.

Knefliczka, nm., roślina z rodziny trędownikowatych.

Kneziowa, żona knezia, księżna.

Kneźp. Kniaź.

Kniahini, Kniahyni, ukr., księżna.

Kniaziątko, książątko.

Kniaziostwo, godność kniazia.

Kniaziówna, ukr., córka kniazia, księżniczka.

Kniaź, ukr., Kneź, czesk., książę, przedewszystkiem książę ruski lub litewski; bojar.

Kniećp. Kaczyniec.

Knieja, część lasu, zarośla, gdzie ś. zapuszczają myśliwi z psami gończemi; k. czarna = miejsce pobytu dzików; k. podszyta = zarosła krzewiną; przen., kryjówka, jaskinia, nora.

Kniejówka, duża i donośna trąbka myśliwska; krótka strzelba

Knikebein, nm., gatunek wódki.

Knociarz, fuszer, partoła.

Knocić, nm., fuszerować, partolić, psuć.

Knopry, nm., produkt roślinny, zawierający garbnik.

Knot, nm., nić paląca ś. w świecy; taśma utkana z bawełny, paląca ś. w lampie; bawełna skręcona, sznurek konopny, nasycony materjałem zapalnym, używany do zapalania lontu dział, min; lont; kiepskie dzieło sztuki; żart. malec, smarkacz (zdr. Knotek).

Knowaćp. Knuć.

Knykiećp. Kłykieć.

Knuć, Knować, układać plany, obmyślać coś niepomyślnego dla drugiego, planować, zamierzać, kartować.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Knut.png

Knut, skand., rodzaj bata, kańczug, przepisanej prawem budowy i formy (fig.), dawniej używany w Rosji dla chłostania skazańców.

Knutować, chłostać knutem.

Knurp. Kiernoz.

Knyp, nm., krzywy nóż szewcki; krótki nóż szpiczasty.

Knypel, nm., kij jako narzędzie kary; młotek drewniany, używany przez kamieniarzy, rzeźbiarzy, stolarzy, tokarzy.

Knysz, mir., pieróg ruski z serem, makiem, kapustą, pieczony z tłustością i cebulą.