Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/518

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Karasekp. Karaś; zabawka rzucania kamykami po wodzie w ten sposób, aby od niej odskakiwały.

Karasiokarp, ryba z rodziny karpiowatych.

Karaskać, pieścić, czule ś. z kim obchodzić; k. ś., guzdrać ś., marudzić.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Karaś.png

Karaś, łć., ryba członkopromienna, brzuchopłetwa, z rodziny karpiowatych (fig.); przyrząd do wyjmowania ryb z naczynia (zdr. Karasek).

Karat, gr., jednostka do oceniania próby złota (złoto 24-karatowe = złoto czyste); jednostka wagi drogich kamieni i pereł, w różnych krajach różna (mniej więcej 20,5 do 20,6 gramów).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Karawaka.png

Karawaka, Karawika, hisz., krzyż o dwu przecznicach, mający na sobie 7 krzyżyków i 18 liter początkowych modlitw łacińskich (fig.); książeczka do nabożeństwa, objaśniająca znaczenie tego krzyża.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Karawan.png

Karawan, nm., wóz pogrzebowy, mary (fig.).

Karawana, pers., orszak podróżnych, pątników lub kupców na Wschodzie, razem ze zwierzętami jucznemi.

Karawaniarz, nm., powożący karawanem pogrzebowym; służący pogrzebowy, żałobnik; żart., człowiek o żałobnej minie, cały czarno ubrany.

Karawanseraj, pers., dom zajezdny na Wschodzie.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Karawela.png

Karawela, wł., lekki statek żaglowy (fig.).

Karawusz, tur., niewolnik, parobek.

Karazja, nm., sukno proste, samodział — p. Kierezja.

Karb, Karba, nm., kreska narznięta na czym, nacięcie; k. na ciele = zmarszczka, blizna, szrama; znak zrobiony dla oznaczenia właściciela przedmiotu, gmerk; nacięcie, jako znak; rowek, kreska, wiecha, krzyżyk obnoszony po wsi, jako zaproszenie na pogrzeb; na czyjś k. = na czyjś rachunek, na czyją stratę a. zysk; trzymać kogo w k-ach = krótko, w karności.

Karbacz, tur.p. Korbacz.

Karbamid, łć., mocznik.

Karbasowy, łć., lniany, płócienny.

Karbid, łć., węglik, związek metalu z węglem, służący do wyrobu acetylenu.

Karbieniec, Karbioniec, nm., roślina z rodziny wargowych, wilcza stopa.

Karbik, nm., zdr. od Karb; hebel ząbkowany do heblowania w karbiki.

Karbikomierz, przyrząd wskazujący cienkość wełny owiec.

Karbikować, prążkować, ozdabiać karbikami.

Karbinol, łć., alkohol metylowy.

Karbionka, torebka ze świeżo zdartej kory z drzewa do noszenia zebranych w lesie jagód.

Karbodynamit, łć., mieszanina węgla korkowego i nitrogliceryny.

Karbodzioby, z dziobem karbowanym: ptaki karbodziobe.

Karboid, łć., mieszanina grafitu i słonińca.

Karbol a. Karbolowy kwas, łć., fenol, związek chemiczny węgla tlenu i wodoru, powstający przy suchej dystylacji węgla kamiennego, środek dezynfekcyjny, trujący.

Karbolineum, łć., pasta, złożona z oleju i smoły z węgla kamiennego, służy do konserwowania drzewa.