Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/517

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kapustniak.png

Kapustniak, Kapuścianek, wł., owad łuskoskrzydły z rodziny nocnicówek (fig.).

Kapustnik, wł., miejsce w polu, zasadzone kapustą; motyl dzienny: bielinek.

Kapuścianka, wł., woda z kapusty, kwas kapuściany, zupa kapuściana.

Kapuściany, Kapustny, wł., przym. od Kapusta; głowa k-na, człowiek ograniczony, głupi.

Kapuścisko, wł.p. Kapustnik.

Kapuśniaczek, wł.p. Kapuśniak; przykry, drobny deszczyk długo padający; bursztyn z drobnemi białemi żyłkami.

Kapuśniak, wł., zupa z kapusty.

Kaput, łć., rozdział w książce; nm., koniec, już po wszystkiem.

Kapuza, nm., kaptur, wielka czapka, zwykle futrzana.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kara.png

Kara, zadosyćuczynienie sprawiedliwości za wykroczenie jej praw, za nieusłuchanie; wykonanie wyroku, ukaranie; a to k. boska z tym człowiekiem = trudno sobie z nim poradzić; łć., wóz o dwu mocnych kołach, zwykle ze skrzynką do wożenia ciężarów a. śmieci, błota, śniegu (fig.); przednie koła wozu z osią, dyszlem i podkółkami.

Karabataljonp. Karebatljon.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Karabela.png

Karabela, arab., lekka, krzywa szabla z ozdobną rękojeścią, używana dawniej przez szlachtę polską do stroju (fig.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Karabin.png

Karabin, fr., strzelba o lufie gwintowanej z bagnetem, używana w wojsku (fig.).

Karabinek, fr., zdr. od Karabin; mała, lekka strzelba o jednej lufie; rodzaj zatrzasku u dewizki do przyczepiania zegarka.

Karabinjer, fr., żołnierz lekkiej kawalerji; we Włoszech: żandarm.

Karabon, nm., rodzaj dawnego pojazdu, wóz kryty z siedzeniami, szaraban, bryka.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Karacena.png

Karacena, łć., giętki, do ciała przystający pancerz z łusek stalowych, osadzonych na skórze łosiej (f.); druciana koszulka.

Karać, karę wymierzać, karę wykonywać.

Karafinka, wł., mniejsza flaszka ozdobna.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Karafka.png

Karafka, wł., butelka pękata, często ozdobna (fig).

Karafułka, dolna część smyczka, którą trzyma w ręku grający.

Karaimi, Karaici, hebr., sekta żydowska, która trzyma ś. Biblji, ale odrzuca Talmud.

Karakanp. Karaluch.

Karakole, fr., toczenie koniem, harcowanie.

Karakulasy, fr., brzydkie, nieczytelne pismo, kulfony.

Karakuły, tur., delikatne futro z czarnych baranów krymskich.

Karalny, podległy karze, pociągający za sobą karę.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Karaluch.png

Karaluch, nm., Karaczan, Tarakan, owad prostoskrzydły biegający (fig.); przen., żart., malec.

Karałaszp. Kałarasz.

Karambol, fr., w grze bilardowej: uderzenie dwuch innych kul kulą, którą ś. gra; niespodziane zetknięcie, starcie ś. z sobą, potrącenie się.

Karambolować, fr., spotykać ś., potrącając się, zderzyć się.

Karamel, fr.p. Karmel.

Karanie, wymierzanie kary.

Karany, ten co już otrzymywał karę.