Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/513

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Kantyzm, filozofja Immanuela Kanta.

Kanwa, fr., rzadka tkanina mocnych nici, kratkowana, do wyszywania włóczką i do haftu; pierwszy plan, zarys, szkic, tło.

Kanzona, wł.p. Kancona.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kańczug.png

Kańczug, Kańczuk, tur., bicz z plecionego rzemienia, osadzony na krótkim kiju, nahajka (fig.).

Kaolin, chińs., glinka lub ziemia porcelanowa, z której wypalają porcelanę.

Kap, fr., przylądek.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kapa.png

Kapa, łć., ubiór kościelny kapłański, zapinany pod szyją na klamrę (fig.); przykrycie na łóżko, na konia; daszek nad ogniskiem a. blachą kuchenną; iskrochron.

Kapać, dok. Kapnąć; spuszczać się kroplami (o wodzie); spadać kroplami; być w obfitości, w nadmiarze; mieć czego wiele (strój aż kapie od złota); coś niecoś mi kapnie = czasem coś zarobię.

Kapalin, łć., rodzaj szyszaka na głowę.

Kapanina, kapanie; powolne spadanie kropel (deszczu i t. p); k-ą coś dawać = w małych ilościach.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kapary.png

Kapary, gr., pączki kwiatowe krzewu kaparowego, marynowane w occie i w soli, używane jako przyprawa kuchenna (fig.).

Kapcan, Kapcon, hebr., biedak, człowiek ubogi; niedołęga.

Kapcanieć, hebr., podupadać, ubożeć, niedołężnieć.

Kapcie (-ów), blp., rodzaj obuwia ze skóry z jednej strony wyprawnej, buty wyłożone wojłokiem z cholewą wojłokową.

Kapciuch, tur., woreczek na tytuń.

Kapcja, łć., podstęp, zdrada.

Kapeador, hiszp., w walce byków na arenie: drażniący je płaszczem czerwonym.

Kapela, wł., orkiestra; muzyka wiejska do tańca.

Kapelan, łć., kapłan, pełniący służbę Bożą przy wojsku, w kaplicy prywatnej albo w zakładzie publicznym.

Kapelanja, łć., dom, mieszkanie kapelana.

Kapelaństwo, urząd kapelana.

Kapeldynerka, nm., obsługująca szatnię.

Kapelmajster, Kapelmistrz, nm., dyrygujący w orkiestrze.

Kapelusik, zdr. od Kapelusz.

Kapelusz, łć., nakrycie głowy, zrobione z filcu, ze słomy lub z innych materjałów; bez k-a = z odkrytą, obnażoną głową; czerwony k. = oznacza godność kardynała; dostać k. = otrzymać burę, połajankę, naganę, wymówkę; górna, kopulasta a. miseczkowata część grzyba, na trzonku osadzona.

Kapelusznik, łć., fabrykant kapeluszy (forma ż. Kapeluszniczka).

Kapeńka, zdr. od Kapka; k-ę, troszkę.

Kaper, hol., statek korsarski, przeznaczony do chwytania okrętów nieprzyjacielskich; rozbójnik morski, korsarz.

Kaperski, hol.p. Kaprowy.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kapibara.png

Kapibara, Kapybara, brazyl., wodoświnka, zwierzę szczurowate z rodziny kopytkowych (f.).

Kapica, łć., habit, strój mniszy, kaptur mniszy, wogóle kaptur; k-ę zrzucić = wystąpić z zakonu; wierzchołek dachu, kalenica.

Kapidżi, tur., odźwierny przy seraju; k. basza = naczelnik straży seraju.

Kapieć, zmniejszać ś., ubywać, marnieć.