Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/512

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Kant, nm., krawędź, brzeg, róg; puszczać k-em = traktować byle jak, puszczać mimo uszu.

Kant, łć., śpiew kościelny, wogóle: śpiew, pieśń.

Kantak, Kantówka, nm., belka kanciasta, bal, drąg z hakiem do przewracania kloców drzewa.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kantalupa.png

Kantalupa, wł., bot., płaska, żebrowana odmiana melonu a. ogórka (fig.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kantar.png

Kantar, tur., uździenica bez wędzidła, uzda do zaczepienia lejców i utwierdzenia wędzidła, wędzidło (fig.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kantaryda.png

Kantaryda, gr., mucha hiszpańs., chrząszcz, z którego po wysuszeniu go i sproszkowaniu wyrabiają wezykatorję (fig.).

Kantarzej, ukr., urzędnik wojskowy na Zaporożu, czuwający nad miarami i wagami, pilnujący poboru dochodów.

Kantata, wł., utwór muzyczny o nastroju poważnym, zwykle okolicznościowy, przeznaczony do śpiewu chóralnego z towarzyszeniem instrumentów.

Kantate, łć., czwarta niedziela po Wielkiej Nocy.

Kanton, fr., okrąg; prowincja, należąca do związku państwowego (k-y szwajcarskie); leże wojskowe, kwaterunek; zaciąg do wojska, konskrypcja.

Kantonista, fr., rekrut, wychowany w wojsku, oddany tam, jako sierota a. ubogi.

Kantonować, fr., kwaterować, przebywać na leżach; werbować żołnierzy, wybierać rekruta.

Kantopić, białor., bić, tłuc, uciskać, dręczyć.

Kantopory, łć., suche dni, czas w końcu września, gdy sieją żyto.

Kantor, łć., śpiewak kościelny; przewodniczący w chórze; organista i nauczyciel w gminach ewangielickich.

Kantor, fr., kancelarja kupiecka; biuro fabryki, banku i t. p.; duży stół w sklepie, za którym stoją sprzedający; duży stół na papiery, dotyczące interesów; biuro, biurko.

Kantorat, łć., szkółka początkowa ewangielicka.

Kantorek, fr., biurko.

Kantorowe, fr., blm., opłata za nastręczenie służącego a. służącej, wnoszona w kantorze najmu służących.

Kantorzysta a. Kantorowicz, fr., pogardl., nazwa, dawana młodym pracownikom w kantorze handlowym albo bankierskim.

Kantować, nm., ścinać na kant, nadawać kant, obracać belkę, cegłę na inny bok; skuwać brzegi; k. ś., przechylać ś. na bok.

Kantowaty, nm., posiadający kanty, w kanty rznięty.

Kantówka, Kancik, nm., linijka kanciasta o 4 bokach równej szerokości; strzelba, mająca graniaste wnętrze lufy; lufa kanciasta; gatunek jabłoni.

Kantyczki, łć., zbiór nabożnych pieśni ludowych, a zwłaszcza kolęd.

Kantyk, łć., śpiew, szczególnie nabożny, pieśń.

Kantylena, łć., piosnka, utwór poetyczny treści miłosnej, romanca.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kantyna.png

Kantyna, fr., garkuchnia żołnierska, bufet, jadalnia dla robotników przy fabryce, buda markietanki; flaszka podróżna, puzdro na ozdobne flaszki z likworami (fig.).

Kantynierka, fr., sprzedająca w kantynie, markietanka.