Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/502

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kakolet.png

Kakolet, fr., rodzaj kosza z siedzeniem na koniu, ośle, wielbłądzie itp. (f.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kaktus.png

Kaktus, gr., nazwa rośliny z rodzaju opuncjowatych o łodydze mięsistej i takichże liściach (fig.).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kalabasja.png

Kalabasja, hiszp., roślina z rodzaju dzbaniowatych (fig.); naczynie do płynów z wydrążonego owocu k-i.

Kalać, walać, brudzić, plamić, plugawić, hańbić; k. ś., plamić ś., walać ś., brudzić ś., hańbić ś. występkiem, niesprawiedliwością i t. p.

Kalafaktorp. Kalefaktor.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kalafjor.png

Kalafjor, wł., roślina warzywna, gatunek kapusty ogrodowej; potrawa z szypułek kwiatowych tej rośliny (f.).

Kalafonja, gr., rodzaj żywicy, używanej do pocierania smyczka, do wyrobu pochodni, pokostu itd.

Kalaina, śpiż, którym Chińczycy wykładają pudełka do herbaty.

Kalait, gr.p. Turkus.

Kalajor, gr.p. Kalojer.

Kalamajda, ukr., twaróg ze śmietaną i szczypiorkiem.

Kalambur, fr., dowcipna gra wyrazów; wyraz dwuznaczny.

Kalamity, gr., skrzypy drzewiaste kopalne, skamieniałe.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kalander.png

Kalander, gr., prasa cylindrowa z ogrzewanemi walcami do gładzenia sukna, papieru i do nadawania połysku (fig.).

Kalandra, łć., ptaszek wróblowaty skowronkowaty.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kalarepa.png

Kalarepa, łć., roślina warzywna, gatunek kapusty ogrodowej; potrawa z korzenia tej rośliny (fig.) (zdr. Kalarepka).

Kalcescencja, łć.p. Kalorescencja.

Kalcynacja, łć., zwapnienie, prażenie, wypalanie, spopielanie.

Kalcjum, łć., wapień.

Kalcynować, łć., prażyć, wypalać, spopielać.

Kalcyt, łć., minerał, węglan wapnia, spat wapienny, spat islandzki albo podwójny.

Kalebasa, hiszp. — p. Kalabasja; rodzaj delikatnych dużych gruszek letnich.

Kalectwo, tur., uszkodzenie ciała, poranienie, brak a. zanik jakiej części ciała lub zmysłu; niedołężność fizyczna.

Kaleczeć, tur., stawać ś. kaleką, niedołężnym.

Kaleczyć, tur., uszkadzać, ranić, nabawiać kalectwa; przen., krzywdzić, psuć, szkodzić; k. język = używać obcych zwrotów, popełniać błędy w mowie, w piśmie; k. ś., zadawać sobie kalectwo.

Kalefakcja, łć., ogrzewanie.

Kalefaktor, łć., stróż szkolny, palacz w piecach, wykonawca kary cielesnej w dawnej szkole; donosiciel, lizus.

Kalejdoskop, gr., przyrząd, złożony z trzech zwierciadełek w rurce o dnie szklanym i na nim różnobarwnych kamyczków, szkiełek i t. p., które za najmniejszym poruszeniem zmieniają położenie i przy pomocy zwierciadełek układają ś. w różne sześcio-promienne gwiazdki; przen., obrazy szybko zmieniające się.

Kalejdoskopowy, gr., ciągle się zmieniający, różnobarwny.

Kaleka, tur., pozbawiony jakiej części ciała a. zmysłu, poraniony, niedołęga (żołnierz k. = inwalid); nędzarz, biedak.