Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/503

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Kaleki, tur., nadwerężony na ciele a. na umyśle, niedołężny.

Kalembur, fr.p. Kalambur.

Kalemkiar, fr., zasłona twarzy u kobiet tureckich.

Kalendarium, łć., spis dni w roku z wyszczególnieniem imion świętych, świąt, postów i t. p.

Kalendarz, łć., rocznik, almanach, książka na cały rok wydrukowana, obejmująca kalendarjum, spis dni roku, z podziałem ich na tygodnie, z wymienieniem dni świątecznych i z wykazem świętych, z wykazaniem odmian księżyca, godzin wschodu i zachodu słońca, zaćmień, jarmarków i t. p.; różne informacje, często także dział literacki; k. kartkowy a. do zdzierania = blok, złożony z kartek, z których każda zawiera część kalendarjum na jeden dzień a. na jeden tydzień; k. notatkowy = książka, zawierająca kalendarium i puste miejsca na notatki; koncept z k-a = pospolity, odgrzewany.

Kalendarzyk, łć., książeczka z kalendarzem i do notatek.

Kalendy, łć., pierwszy dzień każdego miesiąca u dawnych Rzymian, stąd kalendarz.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kalenica.png

Kalenica, nakrycie z perzu na chałupie; pokrycie dachu snopkami słomy, lepione gliną; szczyt dachu, grzbiet strzechy (f.).

Kalenkar, fr., rodzaj tkaniny indyjskiej malowanej.

Kaleologja, gr., nauka o pięknie.

Kaleotechnika, gr., sztuka zdobnicza.

Kalepin, wielki słownik; przen., znawca języka (od nazw. autora wielkiego słownika Calepinus).

Kalesony, fr., majtki, gacie.

Kaleta, tur., sakiewka, sakwy, woreczek skórzany, zwykle przywiązywany do pasa; mieć węża a. jeża w k-cie = być skąpym.

Kaletka, tur., pochewka, wisząca u pasa, służąca do wkładania w nią osełki do ostrzenia podczas koszenia.

Kalfas, Kajfas, nm., wielka skrzynia przenośna do gaszenia i mieszania wapna.

Kalfataż, fr., cerowanie, zatykanie szpar okrętowych pakułami i zalepianie ich smołą.

Kaliber, nm., średnica otworu walca, rury, broni palnej, miara kuli, pierścień do mierzenia wielkości otworu; podziałka; gatunek, wartość, rodzaj, kształt, wzrost, wielkość.

Kalibrować, nm., wymierzać wielkość podług podanej skali; dobierać, sortować.

Kalibrowy, nm., o średnicy jednakowej w jej całej długości.

Kalif (właściwie Chalif), arab., namiestnik Mahometa, sułtan.

Kalifat, łć., państwo, rządzone przez kalifa: władza kalifa.

Kaligraf, gr., pięknie piszący.

Kaligraficzny, pięknie pisany.

Kaligrafja, gr., sztuka pięknego pisania.

Kaligrafować, gr., pisać pięknie, ozdobnie; żart., pisać pomału z trudem, niewprawnie.

Kalikant, łć.p. Kalkancista.

Kaliko, Kalikot, fr., rodzaj perkalika cienkiego; gruby perkal groszkowany, używany na oprawy książek, zwany także płótnem angielskim.

Kalikować, łć., naciskać stopami drągi miechów przy organach.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kalina.png

Kalina, krzew z rodziny przewiercieniowatych; owoc tej, rośliny (fig.).

Kalisty, błotnisty, pełen kału.

Kaliszanp. Kalteszal.

Kaliwo, ziarnko, źdźbło, kiełek; przen., odrobina, krzyna.