Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/420

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Hajdawery, blp., szarawary, spodnie szerokie; żart., majtki.

Hajducki, Hajduczy, węg., przym. od Hajduk; rozbójniczy, łotrowski.

Hajduczek, chłopak, za lokaja usługujący, po węgiersku przebrany; przen., dziewczyna zuchowata.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Hajduk.png

Hajduk, węg., dawniej żołnierz pieszy, po węgiersku ubrany; lokaj, po hajducku przebrany (fig.); w Węgrzech policjant; przen., rozbójnik, łotr; góralski taniec, w skokach i przysiadach tańczony.

Hajer, nm., górnik.

Hajlechryst, Hajlekryst, nm., cudowny starzec, przynoszący dzieciom podarki na gwiazdkę.

Hajno, gr., tam, tu, tutaj, blizko.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Hajstra.png

Hajstra, Hajster, nm., bocian czarny (fig.).

Hajtować, nm., hutn., stary popiół przepalać powtórnie.

Hajzówka, Hazuka, hebr., prawo talmudyczne, zabraniające Żydowi pod groźbą klątwy podkupywać innego Żyda w celu zagarnięcia po nim dzierżawy, handlu i t. p.; prawo wspólności na nieruchomości, przysługujące tylko Żydom.

Hajże! wykrz., dalej! nuże! prędzej! chodźmy!

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Hak.png

Hak, nm., pręt żelazny na końcu zakrzywiony do chwytania czego; do grzebania; gwóźdź bez głowy zakrzywiony do zawieszania na nim (fig.) (na h-u co zawiesić); h. u drzwi = zawiasa; p. Hakownica; dostaniesz się na h. = na szubienicę, zawisł na h-u = zginął na szubienicy; kamienie pod wodą dla statków niebezpieczne; mielizna; przen., niebezpieczeństwo, opały, krytyczne położenie (przywieść na h.).

Hakata, związek Niemców hakatystów, skierowany przeciw Polakom.

Hakatysta, pierwotnie członek stowarzyszenia pruskiego, wrogiego Polakom, nazwanego H. K. T. od pierwszych liter nazwisk założycieli: Hanseman, Kenneman i Tiedeman, powstałego w celu systematycznego unicestwiania żywiołu polskiego w Poznańskiem; następnie wogóle polakożerca.

Hakatyzm, cele i dążności hakatystów, skierowane przeciw Polakom.

Hakim, arab., turecki mędrzec, lekarz i sędzia; h. effendi, główny lekarz przyboczny sułtana; h. pasza, lekarz nadworny w Persji.

Hakować, nm., radlić, odwracać; h. ziemię, oraną ziemię przerzynać radłem na ukos.

Hakowaty, podobny do haka, nakształt haka.

Hakowiec, bot., krzew szakłak zwyczajny albo ciernisty.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Hakownica.png

Hakownica, nm., a. Hak, rodzaj dawnej strzelby bez bagnetu, o zapale lontowym (fig.); arkabuz.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Hala.png

Hala, słowack., dolina górska, pastwisko górskie w Tatrach (fig.); wysoka, łysa góra.

Hala, nm., wielka sala, przeznaczona na koncerty i zabawy (h. gimnastyczna); otwarty budynek pod dachem na słupach do sprzedaży towarów, targowisko, nakryte dachem.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Halabarda.png

Halabarda, nm., dawniej rodzaj broni, oszczepu z osadzoną na nim okszą, cz.