Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/418

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Gzemsp. Gzyms.

Gzić, kąsać mocno, żgać; przen., drażnić, jątrzyć; g. ś. (o zwierzętach), biegać z bólu od ukąszenia gzów, czuć popęd płciowy; przen., szaleć z miłości; figlować, zbytkować, swawolić.

Gzik, mały giez; czas gżenia ś. bydła szał, bzik, swawolna zabawa.

Gzło, obszerna szata lniana; koszula śmiertelna.

Gzy, figle, zabawy, żarty.

Gzygzak, Zygzak, linja, złożona z kątów, nakształt litery Z; linja łamana, wężykowata; podpis niewyraźny; wężyk.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Gzyms.png

Gzyms, Gzems, nm., poziomo biegnące wystąpienie muru, zwykle jako ozdoba ściany (fig.); takież wystąpienie na szafie, piecu i t. p.; listwa do zawieszania firanek albo portjer.

Gzymshubel, nm., hebel do wygładzania gzymsów.

Gzymsować, ozdabiać gzymsami.

Gzymsówka, gatunek cegły używanej do wysadzania gzymsów.

Gżegżółka, kukułka.

Gżenie (się), czynność czasow. Gzić (się).






H


H, 8-ma głoska alfabetu, jedna ze spółgłosek, wymawia się słabiej aniżeli ch; h, w muz., siódma nuta oktawy.

Ha! wykrz. wyrażający podziwienie (ha! otóż jest!), zgodzenie ś., potwierdzenie, rezygnację, zdecydowanie ś.: ha! wiem co zrobię!; śmiech głośny = cha! cha! cha!

Haba, Chaba, arab.,, grube sukno białe, samodział; skromne mienie, bieda, ubóstwo.

Habdank, nm., nazwa herbu; podziękowanie, spokój.

Habdankować, nm., dziękować; prosić o zwolnienie.

Habenda, łć., mienie, majątek; mała fortunka szlachecka.

Habilitacja, łć., obrona publiczna rozprawy naukowej dla uzyskania prawa wykładania w uniwersytecie; dowody zręczności a. biegłości.

Habilitować się, bronić publicznie rozprawy naukowej dla uzyskania prawa wykładania na uniwersytetach.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Habit.png

Habit, łć., suknia zakonna, sukienka (fig.); stan, powołanie zakonnika.

Habitacja, łć., zamieszkanie.

Hacel, nm., gwóźdź do podkowy, ocel, gryfka.

Hacjenda, hiszp., folwark, posiadłość wiejska.

Haczyć, na haczyk zakładać, hakiem chwytać — p. Zahaczyć.

Haczyk, zdr. od Hak; mały hak (h. u wędki, u lufcika); haftka; grzebak; w tek., narzędzie do chwytania tętnic; u roślin wyrostek, którym rośliny pnące zaczepiają się, korzonek, zapuszczany przez rośliny pnące się w rośliny, po których się pną; przen., podstęp, wykręt, wybieg, kruczek.

Haczykowaty, podobny do haczyka, zakończony nakształt haczyka.

Haczysty, jak hak zakrzywiony.