Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/1028

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Orjentalista, łć., znawca krajów wschodnich, języków i literatur Wschodu.

Orjentalizm, łć., wszystko, co dotyczy Wschodu.

Orjentalny, łć., wschodni, azjatycki.

Orjentować ś., łć., zdawać sobie sprawę z miejsca, gdzie ś. znajdujemy, rozpoznawać położenie; pomiarkować ś. w sytuacji; obznajmiać ś. z jaką sprawą, dawać sobie z nią radę.

Orjentowanie ś., Orjentacja, fr., zdawanie sobie sprawy z czego, miarkowanie ś. w sytuacji, rozglądanie ś. w czym.

Orjon, nazwa najrozleglejszego gwiazdozbioru na niebie.

Orka, oranie; przen., uciążliwa praca, praca bez wytchnienia.

Orkan, nm., gwałtowna burza morska lub nadmorska w okolicach międzyzwrotnikowych; cyklon, huragan.

Orkanny, nm., podobny do orkanu, potężny, jak orkan.

Orkiestra, gr., grono artystów muzyków, pod kierunkiem dyrektora wykonywające zbiorowo kompozycje muzyczne, a. towarzyszące śpiewom w operach, oratorjach i t. p., kapela; ogół instrumentów, używanych przez orkiestrę; ułożyć sztukę na o-ę = rozłożyć ją na pojedyncze instrumenty, ażeby mogła być grana zbiorowo przez całą orkiestrę; miejsce w teatrze między sceną a widownią, gdzie zasiadają członkowie orkiestry.

Orkiestracja, łć., rozłożenie litworu muzycznego na muzykę orkiestrową.

Orkiestralny, Orkiestrowy, gr., dotyczący orkiestry, a. nut na orkiestrę.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Orkiestrjon.png

Orkiestrjon, Orchestrjon, gr., duży instrument muzyczny samogrający za nakręceniem korbą, z mechanizmem, naśladującym grę całej orkiestry (fig.).

Orkiestrowany, gr., o utworze muzycznym: rozpisany na instrumenty, składające orkiestrę.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Orkisz.png

Orkisz, tur., pewien gatunek zboża, dostarczający kaszy, zwanej orkiszową (fig.).

Orkiszowy, tur., zrobiony z orkiszu (kasza o-a).

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Orlan.png

Orlan, roślina z rodziny tymiałkowatych (fig.).

Orlątko, Orlę, małe orła.

Orlean, fr., farba roślinna koloru pomarańczowego; tkanina półwełniana gładka (od nazwy miasta).

Orleanista, fr., stronnik dynastji Orleanów we Francji.

Orlęp. Orlątko.

Orli, przym. od Orzeł; dotyczący orła; nos o. = zakrzywiony, haczykowaty, jak dziób orła; wzrok o. = daleko widzący, przenikliwy, badawczy; bystry; dumny, silny; o-e pióro = rodzaj paproci.

Orlica, samica orła; przen., kobieta górująca umysłem, bystra.

Orliczek, zdr. od Orzeł

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Orlik 1.png
M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Orlik 2.png

Orlik, młody orzeł; roślina z rodziny jaskrowatych (f.); kwiat i liście tej rośliny, jako ozdoba architektoniczna; ptak drapieżny z rodziny sokołów, podrodziny orłów (fig.).

Orlikowaty, kształtem zbliżony do orlika; taki jak u orlika.