Żaglolotny, lecący pod żaglem (okręt Ż.).
Żagwica, p. Żegawka.
Żagwisty, pełen żagwi, zapalny.
Żak, 1) literat, sawant; 2) mała sieć rybna postać niewodu; 3) plondrowanie, rabunek (Tatarzyn rzucił się do żaku); 4) kleryk, rybałt.
Żakować, plondrować, rabować.
Żakuła, klecha; bakałarz.
Żalej, bardziej żal.
Żali, azali, czy.
Żalić, 1) napełniać żalem (Ż. komu serce); 2) boleć; Ż. się, 1) Ż. się czego = litować się nad czem; 2) żal się Boże = szkoda, nie warto (żal się, Boże, że nam co dobrego z nieba spada, ponieważ takiego klejnotu poszanować nie umiemy.
Żalnik, cmentarz.
Żaluzja, zelus, zazdrość, niepokój o cnotę którego z pary małżeńskiej (wzbudziła w mojej żonie żaluzję).
Żałoba, skarga, zaskarżenie, zażalenie (uczynić żałobę na kogo przed kim; przynieść, kłaść na kogo żałobę).
Żałobić, nabawiać żalu, zasmucać.
Żałobisty, żałobny (śmierć nas żałobistym worem odzieje).
Żałobliwy, 1) żałosny; 2) skarżący, powodowy (strona żałobliwa w sądzie).
Żałobnica, 1) kobieta w żalu, w smutku będąca; 2) oskarżycielka; 3) list żałobny = skarga (podać żałobnicę).
Żałobnik, 1) ten, co pozostaje w żalu, w smutku; 2) oskarżyciel, powód w procesie.
Żałobny, oskarżający (list Ż., p. Żałobnica).
Żałomsza, msza żałobna; egzekwje.
Żałosny, godzien litości, opłakany.
Żałościen, p. Żałościwy.
Żałościwy, żałościen, żałośliwy, żałosny; pobudzający do żalu.
Strona:M. Arcta Słownik Staropolski.djvu/1016
Ta strona została uwierzytelniona.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/M._Arcta_S%C5%82ownik_Staropolski.djvu/page1016-915px-M._Arcta_S%C5%82ownik_Staropolski.djvu.jpg)