Strona:Dzieła dramatyczne Williama Shakespeare T. 7.djvu/137

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Tersytes.  Gadaj mi o Ulissesie i starym Nestorze! Ich dowcip był już spleśniały, nim wasi dziadowie mieli paznokcie na palcach; oni to was zaprzęgli do pługa, jak dwa ciężkie woły, i kazali wam orać pole wojny.
Achilles.  Co? co?
Tersytes.  Tak jest, możecie mi wierzyć. Nu! Achillesie, nu! Ajaxie, nu!
Ajax.  Język ci utnę.
Tersytes.  Mniejsza o to; będę i potem przynajmniej tak jak ty wymowny.
Patroklus.  Dość już słów, Tersytes, cicho!
Tersytes.  Co? Ja mam siedzieć cicho na rozkaz Achillesowego jamnika? Ja?
Achilles.  Dostałeś i ty swoje, Patroklusie.
Tersytes.  Wprzód was zobaczę na szubienicy wiszących jak gamonie, nim zajrzę do waszych namiotów. Pójdę, gdzie dowcip się rusza, usunę się od fakcyi głuptasów.

(Wychodzi).

Patroklus.  Szczęśliwy ubytek!
Achilles.  W obozie całym ogłoszono, panie,
Że Hektor, jutro o godzinie piątej,
Przy trąb odgłosie, wyzwie do rozprawy
Na polach, wojska dwa nasze dzielących,
Każdego Greka mającego serce,
Z orężem w ręku, śmiało mu powiedzeć,
Że — co — nie pomnę, jakieś tam błazeństwo.
Żegnam cię.
Ajax.  Żegnam. Kto przyjmie wyzwanie?
Achilles.  Nie wiem; słyszałem, że los ma rozstrzygnąć;
Inaczej, wie on, z kim miałby się mierzyć.
Ajax.  Chcesz mówić, z tobą. Idę się wywiedzieć. (Wychodzą).


SCENA II.
Troja. Sala w pałacu Pryama.
(Wchodzą Pryam, Hektor, Troilus, Parys i Helenus).

Pryam.  Po tylu godzin, słów i mężów stracie,
W imieniu Greków Nestor mówi znowu: