był zgrabny i jeździec wcale ładnie prezentował się na nim.
„Ach, myśli sobie Franek, żebym takiego konika posiadał, tobym dopiero prędko dojechał do swoich!“.
Jeździec osadził konia przy Franku i zapytał go, skąd wędruje i dokąd? Franek powiedział mu całą prawdę i wyraził pragnienie posiadania konia.
Jeździec okazał się bardzo skłonnym do odstąpienia mu swego konika za gotowy grosz i zapytał Franka, ile też mógłby mu dać za niego. Franek był tak szczęśliwy, że mógł stać się posiadaczem konia, iż ofiarował jeźdźcowi całą zawartość swojego worka.
Jeździec przystał i wymiana konia na złoto doszła niebawem do skutku.
— A to szczęście dopiero! — zawołał Franek z niezmiernem zadowoleniem.
Co rzekłszy, wskoczył na konia i puścił się w drogę. Nie przyszło mu jednak na myśl, że i koń musi wypocząć, a że na taki upał muchy cięły szkapę niemi-
Strona:Bolesław Londyński - Frankowe szczęście.djvu/11
Ta strona została uwierzytelniona.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Boles%C5%82aw_Londy%C5%84ski_-_Frankowe_szcz%C4%99%C5%9Bcie.djvu/page11-1024px-Boles%C5%82aw_Londy%C5%84ski_-_Frankowe_szcz%C4%99%C5%9Bcie.djvu.jpg)